|
Η επιστολή που εδώ αναδημοσιεύεται,
συνοδευόταν από πολυμεσικό υλικό σε ηλεκτρονική μορφή (CD-ROM). |
|||
|
|
|||
|
Ανοιχτή επιστολή |
|||
|
|
|||
|
Προς
τoν |
|||
|
Αντιδήμαρχο
Τεχνικών Υπηρεσιών |
|||
|
του Δήμου
Καλαμαριάς |
|||
|
Κo Ευθύμιο Αντύπα |
|||
Με αφορμή
|
|||
|
·
την
πρόσφατη ολοκλήρωση της α΄ φάσης των εργασιών ασφαλτόστρωσης σε τμήμα της
περιοχής Επέκτασης του Δήμου Καλαμαριάς |
|||
|
και έχοντας υπ όψιν: |
|||
|
·
το
ιστορικό της Επέκτασης του Δήμου Καλαμαριάς |
|||
|
·
τις
από 1-10-2001 και 18-12-2001 αναπάντητες επιστολές προς το Δήμαρχο και το
Δημοτικό Συμβούλιο Καλαμαριάς |
|||
|
·
την
από 29-11-2002 αίτηση της διαχειριστικής επιτροπής πολυκατοικίας της οδού
Καραμανλή 14 προς την Αντιδήμαρχο Τεχνικών Υπηρεσιών |
|||
|
·
την
από 12-03-2003 απάντησή σας |
|||
|
·
τις
τηλεφωνικές συνομιλίες και προσωπικές μας συναντήσεις |
|||
|
υπενθυμίζω τα ακόλουθα: |
|||
|
1.
Είναι
γνωστή σε όλους μας η υποκριτική πολιτική οιασδήποτε εξουσίας στον τόπο μας, η
οποία δεν στοχεύει στην τήρηση των υφιστάμενων νόμων (πολλώ δε μάλλον των
ηθικών αγράφων), ούτε στην αναπλήρωση των διαπιστούμενων κενών. Αντίθετα,
βασίζεται στο έλλειμμα δημοκρατίας που τα τελευταία χρόνια θεσμικώς διευρύνεται,
στηριζόμενο ολοένα και περισσότερο σε διαπλοκή των εξουσιών με οικονομικά
κέντρα, αποψίλωση του κοινοβουλευτισμού, νεοπυθιακή-δαιδαλώδη νομιμότητα,
δημιουργία ή συντήρηση εξαρτήσεων του πολίτη και ποντιοπιλατική-θεατρική
φραστική, ώστε εύκολα αυτός να εξαπατάται. Για την κατάσταση αυτή υπεύθυνοι
είναι όλοι οι πολίτες (όχι όμως εξ ίσου), επειδή μειώνουν τη συμμετοχή τους ή
απέχουν από τα κοινά, παραιτούνται των δικαιωμάτων τους και της αναζήτησης
ευθυνών και υπευθύνων, εκποιώντας το σύνολο ή μέρος του ήθους τους που απέμεινε
υγιές. Πρώτη ένδειξη - απόδειξη της συνειδησιακής μεταποίησης αποτελεί η
καταμέτρηση άσκοπης χρήσης επιθέτων, επιρρημάτων, φράσεων στον καθημερινό
λόγο: "πραγματικός", "πραγματικά", "ειλικρινά",
"πιστέψτε με", "θα σας πω πολύ απλά". Γιατί συμβαίνει
αυτό |
|||
|
2.
Οι
πολίτες, λόγω έλλειψης οικογενειακής και σχολικής παιδείας παρασύρονται από
το προβαλλόμενο δόγμα της ισοπέδωσης και του μονόδρομου, πείθονται μετά από
πλύση εγκεφάλου ότι είναι αδύναμοι να παρέμβουν στη διαμορφωμένη κατάσταση
και συνεπώς στην επικρατούσα ζούγκλα πρέπει απλώς να επιδιώξουν το προσωπικό
τους βόλεμα. Οι λόγοι και οι στόχοι για όλα αυτά είναι επίσης γνωστοί: χρήμα
και παραίσθηση ισχύος (εγωπάθεια). Η ανευθυνότητα, η ψευδολογία, και η άνομη
συνδιαλλαγή είναι τα κύρια συμπτώματα του homo neohellenus apaideutus. |
|||
|
3.
Στο
παίγνιο της υπάνθρωπης τάξης πραγμάτων, ο συμμετέχων μέσος πολίτης
εξισορροπεί ψυχικά τη μετάβασή του στη ομάδα των διπόδων παχυδέρμων με το
απλανές βλέμμα, την ξύλινη γλώσσα και το φαρισαϊσμό, οικοδομώντας μια εικονική
πραγματικότητα στον εσωτερικό του κόσμο. Μόλις το πετύχει, δεν έχει άλλον
αντίπαλο και ο στόχος του πια είναι η επιβεβαίωση της ανωτερότητάς του, η
εκτροφή της αλαζονείας, με τίμημα την καταρράκωση κάθε ζωής που η ιδιότητά
του επηρεάζει. Η εικόνα της κοινωνίας: ζοφερή! Ο βωμός του θυσιαστηρίου
ζέχνει από τα υπολείμματα του ιστορικά κατακτημένου ανθρώπινου πνεύματος, ενώ
λίγο πιο πάνω φαντάζει μεγαλεπήβολα η θεϊκή μορφή του χρήματος, φέρουσα το
επίγραμμα που το ταυτίζει με το χρόνο. Ο θεός μοιάζει αχόρταγος και η μηχανή
της εγωπάθειας που τον τρέφει άφθαρτη. Η παραίσθηση του λιονταριού στη
μικροζούγκλα του ατόμου, σπανίως καταρρέει, ίσως μόνο όταν ο ίδιος ή κάποιος
δικός του γίνει βορά άλλου λιονταριού ή άλλης αγέλης, ακόμη και ελαφιών, που
σε απόλυτη απόγνωση ελλείψει τροφής επιτίθενται με μανία αδιακρίτως. Αλλά, κι
αν ακόμη σταματήσει κάποιος για λίγο τη κανιβαλίστικη πρακτική στην ανθρώπινη
ζούγκλα, δυσκολεύεται απεριόριστα να βρει ένα στήριγμα, ένα κίνητρο για να
μην συνεχίσει να είναι αυτό που ήταν· του φαίνεται φυσική και απαραίτητη ως άμυνα
για επιβίωση η απομύζηση κάθε ζωής που βρίσκεται στο περιβάλλον του. Είναι
στόχος ζωής, γιατί έτσι έμαθε από βρέφος. |
|||
|
4.
Ποια
όμως είναι τα βαθύτερα αίτια που οδηγούν τους ανθρώπους σ’ αυτήν την
κατάσταση; Γιατί οι ίδιοι είναι πεπεισμένοι ότι κάνουν το καλύτερο ή έστω,
ότι έχουν περιπέσει σε μικρά πταίσματα; Ποια επιχειρήματα χρησιμοποιούν προς
τα έξω, όταν βρεθούν σε στιγμές αυτοκριτικής διάθεσης ή αποδόμησης του
υπερεγώ τους; Σε μια συζήτηση με έναν μεταλλαγμένο πολίτη-πολιτικό, που
διαθέτει ακόμα ίχνη συναισθηματικής αντίδρασης, λογικής συγκρότησης και
αισθήματος δικαίου, γρήγορα φτάνει κάποιος σε κοινή διαπίστωση για το αίτιο
άσκησης μιας πολιτικής: τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ! Οι διαφορές που επιβάλλουν στον
άνθρωπο να επιλέξει τη μια ή την άλλη πολιτική, τη μια ή την άλλη απόχρωση
της ίδιας γραμμής, εντοπίζονται στην ακριβή νοηματοδότηση αυτής της τόσο
κοινής, μα συνάμα παρεξηγημένης λέξης. Οι απόψεις για τον πολιτισμό
παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές και σήμερα ομαδοποιούνται σε δύο
διατυπωμένες εκδοχές: α) "πολιτική" σημαίνει "διαχείριση
οικονομικού προϊόντος" και "πολιτισμός" σημαίνει "τεχνολογική
υπεροχή και υψηλό κατά κεφαλήν εισόδημα", β) "πολιτική"
σημαίνει "διαχείριση πνευματικο-οικονομικού προϊόντος" και
"πολιτισμός" σημαίνει "πνευματική υπεροχή και υψηλή κατά
κεφαλήν καλλιέργεια". Οι δύο διατυπώσεις συγκρούονται μόνο όταν κάποιος
πιστέψει ότι η πρώτη δεν είναι υποσύνολο της δεύτερης, μόνον όταν πιστέψει
ότι το να αναζητάς τα μεταφυσικά σημαίνει παντελή αδιαφορία και περιφρόνηση
για τα φυσικά. Πιθανότατα, οι υπέρμαχοι της αποκλειστικής εφαρμογής της
πρώτης άποψης γεννήθηκαν επίσης άνθρωποι και βίωσαν, προτού αλλοτριωθούν,
στιγμές ανάτασης και αναζήτησης νοήματος της ζωής. Ως απομεινάρι αυτής τους
της ανάμνησης λειτουργεί ένας άλλος ορισμός του πολιτισμού: "μονοσήμαντη
ανθρώπινη έκφραση με μοχλούς την έπαρση και το χρήμα, μουσειακή, ταξινόμηση
πολιτισμικών στοιχείων". Σ’ αυτό το σημείο έφτασε η ζωή των χαμένων νεοελλήνων
λόγω της δυτικομανίας. Η άκριτη μίμηση του αστικού και τεχνολογικού δυτικού πολιτισμού
έφερε τον Έλληνα αστό σε αδιέξοδο. Η ενστικτώδης προσπάθεια απεγκλωβισμού από
τα δεινά που ο ίδιος προξένησε στον εαυτό του, τον έκανε να οριοθετήσει με
νέο τρόπο το απωλεσθέν υψηλό νόημα ζωής· πολιτισμός γι αυτόν είναι μια ακατανόητη
εισαγώγιμη έκφραση που δεν άπτεται των βιωμάτων του, προαιρετική στην παιδεία,
ευκαιριακή στον ενήλικα, εξαγοράσιμη, εμπορεύσιμη, βραδινή συνήθως,
απεγνωσμένη προσπάθεια αναζήτησης νοημάτων και επικοινωνίας. Αντίστοιχα και
κατ’ επέκταση, ο περιορίζων τον ατομικό πολιτισμό στο επίπεδο της
χρησιμοθηρίας, δυσκολεύεται να εννοήσει την αξία του συλλογικού πολιτισμού,
να ορίσει την έννοια του έθνους και να χαράξει πολιτική με βάση αυτήν. Με
λίγα λόγια, η "ρεαλιστική σχολή" πολιτικής είναι αυτή που την
περιόρισε από τέχνη του "εγκόσμιου-υπερκόσμιου" σε "τέχνη του
εφικτού". Ο πολιτισμός, οριοθετημένος για τους ανθρώπους της ζούγκλας με
υποτίμηση, δεν έχει αξία αρκετή για να κληροδοτηθεί, αλλά και στην περίπτωση
που κληρονομήθηκε, εκποιήθηκε, αχρηστεύθηκε, παρέμεινε στο μπαούλο με τα άχρηστα
ή εξομοιώθηκε με το φολκλόρ. Αντίθετα: χρήματα, εφήμερη δόξα, άκοπη
δημοσιότητα, τίτλοι, θεωρούνται πολύτιμα κληροδοτήματα, και φυλάσσονται ως
κόρη οφθαλμού. Οι δικαιολογίες του
τύπου "εγώ θ’ αλλάξω τον κόσμο", "έτσι μόνο επιβιώνεις",
"δε γίνεται τίποτα, όσο κι αν προσπαθήσεις", "δεν είδες τι
έπαθε ο άλλος που τόσο προσπάθησε", "εγώ δεν είμαι αιθεροβάμων",
"πάντα έτσι ήταν η κατάσταση", "εδώ είναι Ελλάδα" …
αποτελούν θλιβερή επιβεβαίωση της απαιδευσίας, της σύγχυσης, του αισθήματος
εθνικής μειονεξίας, της παραίτησης των νεοελλήνων από κατακτημένους υψηλούς
στόχους ζωής και του προσανατολισμού τους σε αυτούς που επιβάλλουν η άκριτη
υιοθέτηση ξένων προτύπων. Για να είμαστε όμως δίκαιοι οφείλουμε να θυμόμαστε
ότι δεν είναι μόνο ο πιθηκισμός το ελάττωμα των νεοελλήνων. Η αρχομανία, ο
ατομισμός, η αδυναμία συνεργασίας, η έλλειψη αξιοκρατίας, η διασπάθιση του ομαδικού
προϊόντος, η υπονόμευση της διαφορετικότητας, αποτελούν τα ιστορικά
διαπιστωμένα εθνικά ελαττώματα που διαμόρφωσαν το ασυνάρτητο κράτος των
νεοελλήνων. Το κράτος που επί 170 χρόνια προσπαθεί να
γίνει "ευρωπαϊκόν". Στο κράτος αυτό η προσπάθεια εξευρωπαϊσμού την
τελευταία δεκαετία βασίζεται σε μια νέα πολιτική καπηλεία της λαϊκής
κυριαρχίας. Οι πολιτικοί αυτής της προσπάθειας επαγγέλλονται τον ευρωπαϊκόν
παράδεισον, καταμετρώντας τον με αριθμούς, αρνούμενοι ταυτόχρονα κάθε
στοιχείο πολιτισμού ως βάση της πολιτικής τους. Άραγε και αυτό ακόμα το κατά
κεφαλήν εισόδημα με το οποίο προσπαθούν να δελεάσουν, ώστε να ασκήσουν
ασκόπως εξουσία, τι είναι, αν όχι στοιχείο πολιτισμού η συνεχής επίκληση της
ανώτερης Ευρώπης από πλευράς κρατούντων, αποδεικνύει τη σύγχυση και δηλώνει
την αυτοαναίρεσή τους: η πολιτική αποτελεί το προϊόν του πολιτισμού και οι
πολιτικοί που προαναφέρθηκαν είναι ανίκανοι και το ελάχιστο του πολιτισμού να
πραγματώσουν. Ποιοι τελικά είναι υπεύθυνοι για τη μετουσίωση της πολιτικής σε
επάγγελμα και της ανάδειξης σ' αυτήν όσων έχουν τα ελάχιστα να προσφέρουν;
Την πασίγνωστη κατάσταση παρακμής συντηρούν και ανακυκλώνουν αμφότερες οι
ομάδες δημοκρατίας: κρατούντες και "κρατούμενοι" έχοντες ως έσχατα
επιχειρήματα: οι μεν "μας εψήφισε ο λαός" και οι δε "όλοι τα
ίδια είναι, δεν αλλάζει τίποτα στη χώρα αυτή". Με τον τρόπο αυτό
ακυρώνεται εύκολα στην ανενημέρωτη, τετρομαγμένη, ραγιάδικη κοινή γνώμη κάθε
προσπάθεια κατάδειξης διαφθοράς και υπέρβασης εξουσίας των (λίγο έως πολύ)
δολίως και αναξίως, -πλην νομιμοφανώς- αναρριχηθέντων εις αυτήν. Στην πορεία,
ο καταχραστής ή κληρονόμος της εξουσίας, ο έμπειρος κοτζάμπασης έχει φροντίσει
να καταστήσει συνυπεύθυνο τον αμόρφωτο και συνεπώς δειλό, ωχαδερφιστή, εύκολα
εξαγοράσιμο κολίγο, πετώντας του ένα κόκαλο από το ψητό, φιμώνοντάς τον με
τον τρόπο αυτό για πάντα. Ο κολίγος γίνεται έτσι άξιος της τύχης του γιατί
δεν διακινδυνεύει την τύχη του κοκάλου, ούτε δέχεται χάριν της συνολικής εξυγίανσης
να πληρώσει το τίμημα της μικροδιαπλοκής του. Έχουν φροντίσει οι κρατούντες
να μην ενημερωθεί για το πώς θα ήταν η ζωή του χωρίς οσφυοκαμψία και
κατάχρηση εξουσίας. Έχει φροντίσει και ο ίδιος να απαρνηθεί κατακτημένα πολιτισμικά
στοιχεία των προγόνων του, βεβαιωμένος ότι με τον τρόπο αυτό θα ανυψώσει το
επίπεδό του. Συνέπειες: η νίκη της παράταξης στις εκλογές μετατρέπεται σε
ιδεολογικό στόχο, η πολιτική σε κερδοφόρο επάγγελμα, η κοινωνική άμιλλα
λειτουργεί με μέτρο το μέγιστο ανεκτό όριο παρακμής και ο πολίτης έχοντας όλα
τα αντικίνητρα για να έρθει σε ρήξη με τον εαυτό του αρκείται στην προσμονή
του Μεσσία, υποταγμένος και διαπλεκόμενος έως ότου αυτό συμβεί. Πασίγνωστα, ξαναλέγω, αυτά και ως εκ
τούτου ακυρωμένη μερικώς η αναφορά τους. Η παρακμή, η διαφθορά, ο ευτελισμός
αξιών και δημοκρατίας έγινε συνήθεια και δεν συγκινεί τον πολίτη που έχει
εκπαιδευθεί να αντιδρά μόνο στον εντυπωσιασμό και στην τρομοκρατία. Όλα αυτά
συμβαίνουν σε μια χώρα που πριν ακόμα κατακτήσει την αυτοδιάθεση του έθνους
της, θεμελίωσε την αναγέννησή της πάνω στην συνολική μίμηση πολιτισμού,
παρακάμπτοντας ηθελημένα ή μη την κληρονομιά της. Λες και οι κατακτήσεις του
ευρωπαϊκού διαφωτισμού ήταν ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επίτευξη
υψηλών στόχων ζωής. Από τότε, κάθε ηγέτης της χώρας, είτε κατέχεται από ιδεοληψίες,
είτε είναι απλός εξουσιομανής που επιβιώνει χάρις στην κολακεία, στην εξαγορά
και στην τρομοκρατία. Οι εξαιρέσεις των ακεραίων, πλην ανεπαρκών
προσωπικοτήτων αποτελούν απλώς μικρά διαλείμματα στασιμότητας στον εθνικό κατήφορο.
Ιστορική τομή, παγκόσμιας σημασίας στο διάστημα των τελευταίων 200 ετών η
κατάρρευση στα 1989 της αντίπαλης –στην αστική, καπιταλιστική
δημοκρατία– κοινωνικοοικονομικής
οργάνωσης, αποτέλεσμα της ολέθριας ισοπέδωσης των ατόμων και της σαρωτικής
κατάχρησης εξουσίας που τραγελαφικά ακύρωσε τη γοητευτική, πλην ανεπαρκώς
προσδιορισμένη –όπως αποδείχθηκε– ετικέτα "σοσιαλισμός". Με την
έπαρση του νικητή, η μοναδική πλέον ιδεολογικοπολιτική παράταξη εκμετάλλευσης
του ανθρώπου (προ)καλούσε σε αντίσταση τις ανά τον κόσμο κοινωνίες, ενώ οι
υγιείς δυνάμεις της αστικής δημοκρατίας αναζητούσαν επαναπροσδιορισμό ορίων
κρατικής – ιδιωτικής οικονομίας. Τότε οι Έλληνες, απέναντι σε αυτές τις
προκλήσεις και τις μεταλλαγές, για άλλη μια φορά ραγιάδες του εαυτού τους,
ανέθεσαν εργολαβικά την εθνική τους πορεία σε Φαναριώτες φωταδιστές που, μεταξύ
άλλων, διακήρυσσαν: "Πολιτισμός είναι το κατά κεφαλήν εισόδημα, που αν
δεν είναι αριθμητικά εντυπωσιακό, θα το μαγειρέψουμε και θα σας το σερβίρουμε
για να πειστείτε πόσο καλά ζείτε εσείς και πόσο καλύτερα θα ζήσουν τα παιδιά
σας. Αν παρ’ όλα αυτά δε σας αρκούν τα αγαθά, δοκιμάστε την τύχη σας σε ένα
απ’ τα υπέροχα παιχνίδια μας. Δεν προλάβαμε να φτάσουμε το τέλειο στους
τομείς παιδείας, υγείας, δικαιώματος εργασίας, κοινωνικής ασφάλειας, αλλά
προσέξτε, γιατί οι αντίπαλοί μας οι Φιλικοί είναι χειρότεροι από μας. Αυτοί
θα φορολογήσουν και τον ήλιο αν έρθουν στην εξουσία, ενώ εμείς μόνο το νερό
και τον αέρα. Μειώνουμε την ανεργία από εκεί που τη φτάσαμε με
ρουσφετοπρόσληψη υποαπασχολούμενων και δευτερολεπτομίσθιων. Γιατί είστε
αχάριστοι; Τι άλλο θέλετε πια; Μέχρι και διαβατήριο εκδίδετε τηλεφωνικά, δεν
αξίζει αυτό ένα τόσο δα προστιματάκι για το κτηματολόγιο; Η δικαιοσύνη είναι
ανεξάρτητη. Έχουμε εμπιστοσύνη στην κρίση της αρκεί να μη κρίνει εμάς. Η
νομοθετική εξουσία είναι ανεξάρτητη. Οι δικοί μας βουλευτές δεν είναι όπως
της αντιπολίτευσης· δεν έχουν υπογράψει πάγια εντολή κομματικής υποταγής πριν
καν χριστούν υποψήφιοι, ενεργούν και ψηφίζουν κατά συνείδηση, δεχόμενοι απλές
συστάσεις από τηλεφώνου. Να είστε ρεαλιστές και να μην παρασύρεστε από
επιφάσεις πολιτισμού όπως πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια. Είναι επικίνδυνοι
υπερπατριώτες αυτοί που υποστηρίζουν ότι η αξία του Αιγαίου δεν αποτιμάται σε
χρήμα. Δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο. Για το καλό σας, συμμορφωθείτε προς τας
υποδείξεις". Αξίζει να θυμόμαστε σε ποια χώρα ζούμε, εθνική και
ευρωπαϊκή, παγκοσμιοποιημένη και περιθωριοποιημένη, περήφανη και ταπεινωμένη,
εκσυγχρονισμένη και εξαθλιωμένη ή μήπως και η απλή παράθεση τμήματος του
ατέλειωτου, θλιβερού εθνικού απολογισμού αποτελεί "γκρίνια, μιζέρια,
μηδενισμό, παραπληροφόρηση, προπαγάνδα αντιπάλων" Υπευθύνως δηλώνοντας ότι δεν
απολαμβάνω κομματικής σιτίσεως, υπενθυμίζω ορισμένα πολιτισμικά conflicts[1]: |
|||
|
«Η ΙΣΧΥΡΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ» εδώ
και πολλά χρόνια «ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΕΙ ΠΙΣΩ»[2] ΕΛΛΑΣ: Η
ΙΣΧΥΡΗ ΧΩΡΑ (1)
Η χώρα που απαίδευτη αυτοκτονεί ή αλληλοσκοτώνεται στους δρόμους
με αίτιο "την υπερβολική ταχύτητα" και ποτέ "την αγνωσία
οδήγησης", η χώρα που κάθε χρόνο χάνει στην άσφαλτο τον πληθυσμό μιας
κωμόπολης, η χώρα που πληρώνει για να φτάσει γρηγορότερα στο θάνατο ή στην
αναπηρία δωροδοκώντας τους εξεταστές των διπλωμάτων οδήγησης (οι οποίοι
συνήθως δεν γνωρίζουν πώς να οδηγούν ή πώς να διδάξουν), η χώρα που δεν
νοιάζεται για την ανθρώπινη ζωή ούτε ως οικονομικό μέγεθος επένδυσης ή
ανάπτυξης, η χώρα με την αναλογία λακκούβας-σαμαριού ανά μέτρο δρόμου 1:1, η
χώρα που έχει όραμα τη συντόμευση της διαδρομής Αθήνα-Θεσσαλονίκη στις 4
ώρες, αλλά ούτε αυτό καταφέρνει, η χώρα στην οποία κυκλοφορούν ειδικές
εκδόσεις αυτοκινήτων χωρίς τασάκια, η χώρα με τους πλουσιότερους εργολάβους,
φροντιστές-καθηγητές, γιατρούς, υπαλλήλους εφοριών, ΚΤΕΟ και πολεοδομιών, η
χώρα στην οποία η πλειοψηφία του λαού τηρεί και επεκτείνει τις παμπάλαιες παραδόσεις της δεκάτης και του
κεφαλικού φόρου δίνοντας φακελάκι και γρηγορόσημο, η χώρα που αντί να
κατεβάζει το συντελεστή δόμησης και να αυξάνει τους δημόσιους ακάλυπτους
χώρους, ανεβάζει τους συντελεστές (χάριν και της Ολυμπιάδας), δημιουργεί
νομοθεσία για μεταφορά τους, και "εξισορροπεί" τα παραπάνω
δημιουργώντας πανάκριβους νέους δρόμους, πανάκριβες μαζικές συγκοινωνίες και
ιδιωτικά πάρκινγκ, η χώρα με κατοίκους των οποίων οι πρόγονοι έχτιζαν σε
αρμονία με τη φύση τα σπίτια τους στριμώχνεται σήμερα εξευτελισμένη σε αρχιτεκτονικά
εκτρώματα που αμβλύνουν την αίσθηση του ωραίου και εθίζουν τον άνθρωπο στην
ανεκτικότητα της υποβάθμισης, η χώρα με πολίτες που υποφέρουν από την έλλειψη
πεζοδρομίων, χώρων στάθμευσης αυτοκινήτων, χώρων πρασίνου και ταυτόχρονα αυθαιρετούν
στη δόμηση, χρηματίζουν δημόσιους λειτουργούς, ώστε να μη ελεγχθούν, ασκούν
πίεση για την αύξηση και τη μεταφορά συντελεστή δόμησης, αδιαφορούν για την
καταστροφή του πρασίνου και τη θέσπιση αυστηρών περιορισμών στη πυκνότητα της
δόμησης, η χώρα που ανέμελα οικοδομεί πάνω σε μπαζωμένους χείμαρρους και
πυρπολημένα δάση, η χώρα που πνίγεται στην πρώτη βροχή επικαλούμενη ως άλλοθι
"ακραία καιρικά φαινόμενα", η χώρα που αντί για κοινωνική πρόληψη
και αλληλεγγύη προσφέρει στους βαρέως πληγέντες από θεομηνίες, υποσχέσεις και
μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες ευρώ, χωρίς μάλιστα να έχει το θάρρος να
καταδείξει τυχόν συνυπευθυνότητά τους ή έχει το θράσος να εκμεταλλευτεί αυτή
τη συνυπευθυνότητα για να αιτιολογήσει την εξευτελιστικά χαμηλή αποζημίωση, η
χώρα με κυβέρνηση που προεκλογικά ψηφίζει νόμο περί δασικής έκτασης,
υπερηφανευόμενη μάλιστα ότι για πρώτη φορά χαρακτηρίζεται νομικά ο όρος
"δάσος", η χώρα στην οποία ο καταπατητής και αυθαίρετος ιδιοκτήτης
παραθαλάσσιας βίλας ή καταστήματος έχει πλέον περάσει σε νέο επίπεδο σεβασμού
του περιβάλλοντος: απαιτεί ιδιωτική θάλασσα, η χώρα που για να κατεδαφίσει
μερικούς από τους χιλιάδες παράνομους παραθαλάσσιους μαντρότοιχους και
εξέδρες, παρότι έχει παρέλθει 10ετής δικαστική διαμάχη και έκδοση τελεσίδικης
απόφασης, "αναζητά" εναγωνίως τον νομικό ορισμό του αιγιαλού, η
χώρα που βλέπει σε καιρό ειρήνης τα πολεμικά της αεροπλάνα και τα ελικόπτερα
άμεσης βοήθειας να πέφτουν, τα πλοία της –πολεμικά και εμπορικά– να βουλιάζουν χωρίς ποτέ κανείς ζωντανός να
φταίει, η χώρα που ο πολίτης υφίσταται ύψιστη ταπείνωση καλούμενος να
πληρώσει δύο και τρεις φορές για ψήγματα παιδείας-υγείας, η χώρα με τεράστιες
ελλείψεις ανθρώπινου δυναμικού σε δημόσια νοσοκομεία, η χώρα με
πολυπληθέστατο σύλλογο πληγέντων από ιατρικά λάθη, η χώρα στην οποία τα
αυτοκίνητα του ΕΚΑΒ δεν επαρκούν ή περισσεύουν –λίγες φορές πάντως φτάνουν
στην ώρα τους, η χώρα που αδυνατεί να καλύψει σε έμψυχο δυναμικό μεγάλο μέρος
της επικράτειάς της στον τομέα της υγείας, η χώρα της οποίας οι
φαρμακοβιομηχανίες και οι γιατροί αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία, η χώρα με
κυβέρνηση που επιτρέπει την διείσδυση της παγκόσμιας μαφίας εμπορίας φαρμάκου,
η χώρα της οποίας οι συνταξιούχοι ξυλοφορτώνονται επειδή διαδηλώνουν για τα
αυτονόητα και επειδή υποχρεώνονται να ξαναπληρώσουν τα χρυσοπληρωμένα φάρμακά
τους, η χώρα που, κατά πρωθυπουργική εντολή προσφέρει κοκτέιλ σκληρών χημικών
στους διαδηλώνοντες αστυνομικούς χαρακτηρίζοντάς τους ως
"στασιαστές", περνώντας έτσι το τρομοκρατικό μήνυμα προς άπασες τις
διεκδικούσες κοινωνικές ομάδες, η χώρα της οποίας σώμα χιλιάδων αστυνομικών
ειδικών δυνάμεων "αδυνατεί" να προβλέψει ή να επικρατήσει έναντι
μερικών εκατοντάδων "αναρχικών" που μπαινοβγαίνουν στο
Πανεπιστημιακό άσυλο καταστρέφοντας δημόσια και ιδιωτική περιουσία, η χώρα με
τον πιο χαμογελαστό κυβερνητικό εκπρόσωπο και υπεύθυνο πολιτικής προστασίας,
η χώρα που θα αναστήσει το Ολυμπιακό πνεύμα χτίζοντας και το χώρο όπου οι
μικροί, μη ρεαλιστές της πρόγονοι σταμάτησαν τους ισχυρούς Πέρσες, η χώρα με
αυτιστική πολιτική ηγεσία που (ως επί το πλείστον) ομιλεί γλώσσα ανούσια,
ακατάληπτη, ασύντακτη, λανθασμένη γραμματικά, η χώρα της οποίας ο πρωθυπουργός
αυτοεπαίρεται χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, απορρίπτει την κριτική κατηγορώντας
αυτούς που την ασκούν ως μίζερους ή μηδενιστές, βασίζεται στη βοήθεια της
ελεγχόμενης ενημέρωσης για να υποβάλλει το ακροατήριό του στις δικές του ιδεοληψίες
και δηλώνει πως δεν ανέχεται να τίθενται ζητήματα διαφθοράς πολιτικών όταν
ασχολείται με την προεδρία της ΕΕ, η χώρα της οποίας μόνο ο πρωθυπουργός από
το κόμμα του αρνείται προεκλογικά τον απ’ ευθείας διάλογο, χαρακτηρίζοντας τη
διαδικασία ως "κοκορομαχία", η χώρα στην οποία εν έτει 2003
"κόβεται" κατά τη ζωντανή μετάδοση από την κρατική τηλεόραση ο
λόγος του "αποχωρούντος" γ.γ του κυβερνώντος κόμματος, η χώρα που
βλέπει κατ’ επανάληψη τον πρωθυπουργό της αγανακτισμένο, επειδή απευθύνεται
σε ένα μειωμένης αντίληψης ακροατήριο, το οποίο αδυνατεί να εννοήσει και να
ακολουθήσει τον μονόδρομο προς την εθνική αναβάθμιση, η χώρα που βλέπει τον
εκσυγχρονιστή πρωθυπουργό να πετά το προσωπείο και να ψηφοθηρεί ασύστολα προ
της διαφαινόμενης πολιτικής του ήττας ταυτίζοντας μάλιστα τον εαυτό του με το
Ρήγα Φεραίο, η χώρα στην οποία ο πρωθυπουργός δικαιολογώντας την ορθότητα της
ιεράρχησης στόχων ισχυρίζεται ότι αφού "πέτυχε" στα "μεγάλα"
είναι ζήτημα χρόνου και παιχνιδάκι γι αυτόν τα "μικρά", η χώρα που
χρόνια βλέπει τον πρωθυπουργό της να χτυπά το χέρι με θυμό στο τραπέζι
επιχειρηματολογώντας στις 12 το μεσημέρι υπέρ της ύπαρξης σκότους με τη φράση
"ε λοιπόν δεν είναι έτσι!", η χώρα στην οποία σήμερα υφίσταται
κίνδυνος να επανέλθει στην εξουσία η επάρατος δεξιά, η χώρα που χάριν
κομματικής ωφελείας παρακολουθεί το σοσιαλιστή, εκσυγχρονιστή πρωθυπουργό της
να χορεύει "σκληρό ροκ" και να επενδύει την πολιτική του
νεκρανάσταση στην αναζωπύρωση του εθνικού διχασμού, η χώρα στην οποία ο
πρωθυπουργός μη μπορώντας άλλο να νίψει εγκεφάλους με την εικονική
πραγματικότητά του, δηλώνει ότι αποτελεί καλύτερη λύση, επειδή η αντίπαλη
παράταξη αποτελεί χειρότερη επιλογή, η χώρα με κυβέρνηση θεατή του εμφυλίου
των σεισμολόγων της, η χώρα που διαθέτει τόσο ανεπτυγμένη μόρφωση, ενημέρωση,
κοινωνική αλληλεγγύη, ώστε η απεργία μιας ομάδας να θεωρείται σύμπτωμα ή
ενόχληση για τις άλλες, καθώς η εξουσία εύκολα εφαρμόζει σε απαίδευτους τη
παλιά μοναρχική συνταγή "διαίρει και βασίλευε", η χώρα όπου ο
συνδικαλισμός αποτελεί πλέον προθάλαμο της πολιτικής και συνεπώς είναι ο
χώρος έλξης φίλαρχων, ματαιόδοξων, εξουσιομανών, μηχανορράφων, αργόσχολων και
ανίκανων, η χώρα με τους μίζερους, τεμπέληδες, εγωιστές, ωχαδερφιστές πολίτες
που δέχονται την εξαγορά της ψήφου τους αντί πινακίου φακής και συνωστίζονται
για παρασιτικό επισιτισμό στα κομματικά γραφεία, η χώρα που με τα εγκληματικά
και χυδαία συνθήματα "μεγάλο γλέντι", "κι αν σου κάτσει",
"πάμε στοίχημα" "παίξε-κέρδισε", "μυρίζεσαι τα
γκολ"..., υφίσταται πλύση εγκεφάλου να επενδύσει το μέλλον της στα
κρατικοϊδιωτικά λαχεία, στα ξυστά, στα λόττο, στα τζόκερ, στα στοιχήματα, στα
προπό, στα προπογκόλ στα σούπερ5, στα έξτρα15, η χώρα που απαθής, μετά 10
χρόνια κοινωνικής καταστροφής, παρακολουθεί την κυβέρνησή της να προτείνει
νομοθεσία μερικής προστασίας του παίκτη στα καζίνα, η χώρα που δηλώνει
έκπληκτη μπροστά στην ανακάλυψη ότι από φρουτοπαραγωγός έγινε φρουτοπαίκτρια,
η χώρα με κυβέρνηση που παρομοιάζει το συνταξιοδοτικό "ζήτημα" με
αιφνίδιο καιρικό φαινόμενο και δηλώνει ότι "θα λυθεί με κοινωνικό
διάλογο", η χώρα που καταπολεμά την ανεργία με
"απασχολήσιμους", εποχικούς, ωρομίσθιους των 4 ωρών ημερισίως ή των
8 εβδομαδιαίως, η χώρα που πολεμά την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι δημιουργώντας
το ΑΣΕΠ, που με τη σειρά του πολεμιέται από την αλλαγή του Συντάγματος, τα
νομικά κενά, την ευρηματικότητα της εξουσίας και την καθυστερημένη απονομή
δικαιοσύνης, η χώρα που προτιμά χαμηλότερο πληθωρισμό από ασφάλεια στην
καθημερινή διακίνηση, η χώρα που δεν έχει την τόλμη ούτε το θέμα της υπογεννητικότητάς
της να αντιμετωπίσει, η χώρα όπου η πολιτική ηγεσία δίνει μαθήματα
δημοκρατίας στη θρησκευτική, αρνούμενη να συναντηθεί μαζί της, η χώρα με
εξουσία που, όταν επιτέλους αποφασίσει να χορηγήσει άδειες τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών
σταθμών, –πέρα από τα "ειδικά" κριτήρια– προτείνει για τους μη
συμμορφωθέντες τη διαδικασία της κλήρωσης, η χώρα στην οποία οι πολίτες
διαπιστώνοντας τη μη έγκαιρη ή μη απονεμόμενη δικαιοσύνη αντί να αναλαμβάνουν
δράση και να πιέζουν προς την επίλυση του προβλήματος, υποκαθιστούν την
έλλειψή της με τη δημοσιότητα από τα ΜΜΕ χωρίς να σκέπτονται ότι η επανάληψη
και η εμπορευματοποίηση ζητημάτων δικαίου εθίζει στην αίσθηση της ατιμωρησίας
και ακυρώνει τη δημοκρατία, η χώρα που έκπληκτη παρακολουθεί από τα ΜΜΕ ως
μείζον ή αποκλειστικό θέμα την επίσκεψη του άλλοτε μονάρχη της και τις
ζητωκραυγές μιας χούφτας ανθρώπων, η χώρα που μετά μανίας παρακολουθεί
ριάλιτι και άλλα τηλεοπτικά ναρκωτικά (η μετάδοση των οποίων δεν αποτελεί
κίνδυνο για τη χώρα, σε αντίθεση με τις δίκες τρομοκρατών), η χώρα με τα
ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης υπό καθεστώς τρομοκρατίας και εξαγοράς να
αλλοιώνουν προεκλογικά το ύψιστο δημοκρατικό δικαίωμα ισότιμης ενημέρωσης, η
χώρα με την ανεξάρτητη και αντικειμενική δημοσιογραφία ηλεκτρονικών μέσων που
υλοποιεί τις διαβιβαζόμενες από το πολιτικό κατεστημένο στους καναλάρχες
προγραφές, η χώρα με επίπεδο δημοσιογραφίας ηλεκτρονικών μέσων αρκετά υψηλό
ώστε να παρακολουθεί συνεχώς ρεπορτάζ με ερωτήσεις του τύπου "πώς αισθανθήκατε
όταν είδατε τον σύζυγο σε μια λίμνη αίματος", "ζεσταίνεστε τώρα που
η θερμοκρασία αγγίζει τους 40 βαθμούς" ή ερωτήσεις με δοσμένες
απαντήσεις που ζητούν απλώς μια επιβεβαίωση, η χώρα με τους latinoglossous ή αγγλικούς ραδιο-τηλεοπτικούς
σταθμούς, η χώρα που δεν καταμέτρησε το ποσοστό που γιορτάζει κάθε εθνική
επέτειο παρέα με την Ελένη Μενεγάκη και τα ιδιωτικών συμφερόντων συναφή
προϊόντα, η χώρα που δεν επισκέπτεται τον ψυχίατρό της ούτε όταν βλέπει τα
αποτελέσματα των (προτηγανισμένων βεβαίως) σφυγμομετρήσεων να εμφανίζουν με
συνεχή δημοτικότητα 50-88% τον ανώτατο άρχοντά της, πρόσωπο που ως αρχηγό
κόμματος και υποψήφιο πρωθυπουργό ουδέποτε του εμπιστεύτηκε ποσοστό άνω του
3%, ή να εμφανίζουν τον νυν πρωθυπουργό ως "καταλληλότερο" μεταξύ
δύο, όταν ταυτόχρονα ο κόσμος εμφανίζεται να μην εμπιστεύεται το κόμμα του οποίου
προεδρεύει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός να αποπέμπει από την κυβέρνηση
υπουργούς και στενούς συνεργάτες του στους οποίους έχει πέσει η βαριά σκιά
της συμμετοχής στη διαφθορά και της αυλικής, εξωθεσμικής άσκησης εξουσίας, η
χώρα στην οποία η αξιωματική αντιπολίτευση δεν αναρωτιέται γιατί χάνει και
την τελευταία εκλογική αναμέτρηση αν
και διαθέτει ως όπλα τα τεράστια κενά της πολιτικής του κυβερνώντος κόμματος
και έναν αρχηγό που εξελέγη με πλειοψηφία 70% στο συνέδριο του κόμματος, η
χώρα με αξιωματική αντιπολίτευση που σήμερα εμφανίζεται έτοιμη να κυβερνήσει,
αδυνατώντας από τώρα να υιοθετήσει ένα πολιτικό λόγο διαφορετικό από αυτό που
κατηγορεί, η χώρα που καταναλώνει το εθνικό της προϊόν στη χρηματοδότηση των
κομμάτων και στην εξαγορά-φίμωση της ελευθεροτυπίας, η χώρα που για να είναι
χαρούμενη, έχει ανάγκη τακτικής υπενθύμισης ότι τα Ολυμπιακά έργα θα μείνουν
σ’ αυτήν, η χώρα που δεν αναζητεί εξηγήσεις του γηπεδικού χουλιγκανισμού στο μορφωτικό
επίπεδο οικογένειας, σχολείου, στην πλύση εγκεφάλου των ΜΜΕ και στα τεράστια
οικονομικά συμφέροντα που κινούν τις αόρατες διαδικασίες ντοπαρίσματος,
φανατισμού των νέων, η χώρα που δεν φαίνεται να παίρνει κάποιο μήνυμα από την
μετάβασή της σε ένα νομισματικό σύστημα, το τραπεζογραμμάτιο της οποίας είναι
απρόσωπο, ανεικονικό (με το πρόσχημα της κοπής εθνικών κερμάτων και κοινών
χαρτονομισμάτων, γέφυρες και πύλες υποκαθιστούν μορφές του δυτικού πολιτισμού
που βάσισε την αναγέννησή του στον ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ και στο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ), η χώρα της
οποίας οι πολίτες σπεύδουν να πάρουν θέσεις μάχης στην τελευταία μορφή
εθνικού εμφυλίου που πρόσφατα "ξέσπασε"· στο λεγόμενο εκκλησιαστικό
ζήτημα (που ελάχιστοι σημειώνουν ότι έχει βαθύτατες πολιτισμικές, συνεπώς και
πολιτικές διαστάσεις) η πολιτεία υποκρίνεται την ουδέτερη δύναμη που σέβεται
τους θεσμούς,… ΕΛΛΑΣ:
Η ΙΣΧΥΡΗ ΧΩΡΑ (2)
Η χώρα που ανέχεται μετά τη "σύγκλιση με την ΕΕ" να
ακούει διακηρύξεις για "πραγματική σύγκλιση με την ΕΕ", η χώρα που
προτρέπεται στην πίστη ότι ο "πακτωλός" δις σε μορφή
"πακέτων" και "πλαισίων στήριξης" είναι μια ευγενική,
φιλεύσπλαχνη προσφορά Βέλγων, Άγγλων, Γερμανών, Δανών…, η χώρα που δεν
υπολογίζει ότι όταν "εξασφαλίζει" Χ χρήματα από την προσεχή
κατανομή κοινοτικών πόρων, έχει ήδη εξασφαλισμένη προοπτική απορρόφησης Χ/10
(ιστορικά επιβεβαιωμένη κατάσταση που βασίζεται στις παραδόσεις της φυλής:
οργάνωση, πειθαρχία, ομαδικό πνεύμα, ακεραιότητα, σεβασμό της διαχείρισης
δημοσίου χρήματος), η χώρα που αδυνατεί να εξηγήσει την πλάνη της
"ΟΝΕ" που υλοποιήθηκε μόνο ως "ΝΕ" (ενώ το κόστος αυτής
έχει κατανεμηθεί στους φορολογούμενους με το γνωστό άνισο τρόπο), η χώρα που
ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του νέου της νομίσματος ξοδεύει χρήματα για να
πείσει τους πολίτες της να προσέχουν τα ρέστα και προβληματίζεται μήπως ήταν
λάθος που δεν πίεσε κι αυτή, για να κοπεί χαρτονόμισμα του ενός ευρώ, η χώρα
στην οποία 2 χρόνια μετά τον "άθλο" της ένταξης στο ΝΕΟ νόμισμα, ο
υπουργός οικονομικών δίνει (προεκλογικά) αυξήσεις στο ΠΑΛΙΟ, η χώρα που –στα
πλαίσια της εικονικής πραγματικότητας– οφείλει να αισθάνεται υπέροχα όταν
βομβαρδίζεται με την ευχάριστη είδηση της κορυφαίας στην ΕΕ ανάπτυξης, η χώρα
που οφείλει να μην πληροφορείται την συνεχή άνοδο του δημοσίου χρέους της και
που όταν το μαθαίνει, δεν αναρωτιέται πώς αυτό συνδυάζεται με τη μείωση του
πληθωρισμού και την καθίζηση της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας, η χώρα
με κυβέρνηση που το 2003 ομολογεί ότι ελάχιστα από τα έσοδα των
ιδιωτικοποιήσεων διατίθενται για την κάλυψη του δημοσίου χρέους –το
μεγαλύτερο μέρος τους διατίθεται για κάλυψη τρεχουσών αναγκών προϋπολογισμού,
Ολυμπιακών Αγώνων κ.α., η χώρα που εγκαλείται από την Ε.Ε. για την πλασματικότητα
των προϋπολογισμών της μέσω της "δημιουργικής λογιστικής", η χώρα
της οποίας η κυβέρνησή τηρώντας "διπλά βιβλία" δημοσίων
εσόδων-εξόδων, ελέγχει αξιόπιστα τη φοροδιαφυγή και τη φοροκλοπή, η χώρα στην
οποία η δήλωση "κανένας νέος φόρος" σημαίνει "αύξηση σε όλους
τους παλιούς" και ιδιαίτερα στους έμμεσους, η χώρα στην οποία οι πολίτες
εκτός της άδικης, έμμεσης φορολογίας, πληρώνουν τα χρέη των μεγάλων ΠΑΕ, τα
πρόστιμα της Ε.Ε για κακοδιαχείριση-κατασπατάληση των απορροφούμενων πόρων
και την αποζημίωση του πάλαι ποτέ βασιλέα της, η χώρα με τις περισσότερες
φορολογικές μεταρρυθμίσεις που έχει τόσο δίκαιο και αποδοτικό σύστημα, ώστε
να αμείβει κάθε τόσο τους φοροδιαφεύγοντες με "ευνοϊκές ρυθμίσεις
ληξιπρόθεσμων χρεών", η χώρα που απαθής πληροφορείται από υπουργούς ότι
υπάρχει "πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων" και ότι επιτέλους θα
δοθούν "πραγματικές αυξήσεις", η χώρα με κυβέρνηση που αφειδώς
ξοδεύει χρήματα για να διαφημίσει τις ιδιωτικοποιήσεις και τα δημόσια έργα, η
χώρα με κυβέρνηση που θεωρεί ασήμαντο γεγονός τη χορήγηση πλαστών
χαρτονομισμάτων από τα αυτόματα μηχανήματα των τραπεζών, η χώρα στην οποία
κάθε πολίτης γνωρίζει επιτέλους από την τοποθετημένη πινακίδα και το
λογότυπο, ποια εταιρία κατασκεύασε το κάθε δημόσιο έργο, η χώρα με διοικητή
του τραπεζικού της συστήματος που δηλώνει ότι θα ήθελε, αλλά δεν μπορεί να
ελέγξει τις τράπεζες για τα πανωτόκια, (ένα χρόνο μετά ο πρωθυπουργός με
περίσσευμα θράσους και απώλεια αιδούς αναθέτει στον προαναφερόμενο διοικητή
τα… καθήκοντά του: τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος προς όφελος των
πολιτών με τα λόγια "…γιατί πρέπει να προστατέψουμε και αυτούς…"),
η χώρα στην οποία οι ορθές διαρθρωτικές αλλαγές έχουν αντίπαλο ανίκητο τις
πελατειακές σχέσεις, η χώρα που αδυνατεί να ανεβάσει την ανταγωνιστικότητα
των προϊόντων της και να προσελκύσει επενδύσεις παρά την 20ετή απόλυτη
προσήλωσή της στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς, η χώρα με κυβέρνηση που
στο όνομα της ελεύθερης οικονομίας ανέχεται την επικράτηση του νόμου της
ζούγκλας, η χώρα που δεν προβληματίζεται από κραυγαλέες αντιφάσεις: ενώ κάθε
Σεπτέμβριο η σοσιαλιστική κυβέρνηση (οπαδός της ελεύθερης οικονομίας) αναγγέλλει
πανηγυρικά το επιτρεπόμενο ποσοστό αύξησης διδάκτρων ιδιωτικών σχολείων και
τα υψηλά πρόστιμα που θα υφίστανται οι παραβάτες, ένας της υπουργός σήμερα σε
ειδική αποστολή, παρακαλεί, συζητά, απειλεί, τους παράγοντες της αγοράς για
τη μείωση των τιμών βασικών καταναλωτικών αγαθών και στο τέλος επιβάλλει όριο
διατίμησης στην πατάτα προειδοποιώντας ότι τα ίδια και χειρότερα θα πάθουν
και όλα τα προϊόντα που θα τολμήσουν να ανατιμηθούν πέρα από το σοσιαλιστικό
πλαφόν, η χώρα με κυβέρνηση που δηλώνει ότι η εικόνα του χρηματιστηρίου
ανακλά την εικόνα της οικονομίας μόνο όταν αυτό ανεβαίνει, η χώρα όπου οι
"αρμόδιοι" ευαισθητοποιημένοι δηλώνουν περήφανα (μετά την
καταιγίδα) ότι "το χρηματιστήριο είναι πια θεσμός θωρακισμένος",… ΕΛΛΑΣ:
Η ΙΣΧΥΡΗ ΧΩΡΑ (3)
Η χώρα που, στο όνομα του εκσυγχρονισμού, παραδίδει σε ιδιώτες
με επαχθείς για τους πολίτες όρους: ύδρευση, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες,
λιμάνια, αεροδρόμια, ταχυδρομεία, η χώρα που βλέπει πανάκριβες διαφημίσεις
του νέου ιδιώτη αναδόχου παροχής υπηρεσιών ύδρευσης-αποχέτευσης, ο οποίος
μάλιστα, αν και δεν έχει ανταγωνιστή, δε διστάζει να παρουσιάσει το νερό με
προφίλ τραπεζικού προϊόντος ή αρώματος πολυτελείας, όταν θέλει να διαφημίσει
τις "αναβαθμισμένες" υπηρεσίες και ως κοινωνικό υπό προστασία
αγαθό, όταν θέλει να δικαιολογήσει τις υπέρογκες αυξήσεις που η σύμβαση με
την πολιτεία του εξασφάλισε, η χώρα όπου οι πολίτες πληρώνουν το νερό με το
οποίο πλένουν τους κοινόχρηστους χώρους των οικοδομών σε τιμή τριπλάσια του
"οικιακού" και μεγαλύτερη του βιομηχανικού, η χώρα όπου οι πολίτες
των πολυκατοικιών πληρώνουν το κοινόχρηστο ρεύμα σε τιμή υπερδιπλάσια από
αυτό του "οικιακού" (ανελκυστήρας, καυστήρας, κοινόχρηστος
φωτισμός…), ταυτόχρονα υπέρ της κρατικής τηλεόρασης και όλα αυτά σε μια
Ανώνυμη, μη κρατική πλέον, Εταιρία (το ψευδεπίγραφο εδώ δεν ενοχλεί), η οποία
διακόπτει την παροχή αν ο πολίτης δεν πληρώσει τα Δημοτικά Τέλη, η χώρα της οποίας
η εταιρία τηλεπικοινωνίας όσο ήταν αμιγώς κρατική δεν δίσταζε να εξαπατά τους
πολίτες χρεώνοντας ως ψηφιακές υπηρεσίες της ψηφιοαναλογικές και να
διαφημίζει την υποχρεωτική και προαποφασισμένη μείωση των υπέρογκων τιμολογίων
ως ένδειξη πρόνοιας προς τον πολίτη, η χώρα που εξακολουθεί αδιαμαρτύρητα να
ονομάζει "ΔΕΚΟ" τις Ιδιωτικές Επιχειρήσεις Ιδιωφέλειας, η χώρα της
οποίας η κυβέρνηση δίνει το παράδειγμα μη πληρώνοντας τα χρέη της και μη
εκτελώντας τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, η χώρα με υπουργείο Δικαιοσύνης που
αντί να φροντίζει το σωφρονιστικό σύστημα, ασχολείται με τον έλεγχο της
δικαστικής εξουσίας, η χώρα με Δικαιοσύνη αγκυλωμένη από την πολυνομία, τη
γραφειοκρατία και την εξάρτηση, να αποδίδεται –όταν αυτό γίνεται– με τεράστια
καθυστέρηση, η χώρα που εξουσιάζει με τρομοκρατία τους πολίτες της, η χώρα
που κυνηγά ορισμένους μόνο τρομοκράτες ενώ η κυβέρνησή της, τρομοκρατημένη,
δημιουργεί κατ’ εντολή άλλων ειδική νομοθεσία διεξαγωγής της δίκης
τρομοκρατών, η χώρα με κυβέρνηση που επαίρεται για το στερέωμα και το βάθεμα
της δημοκρατίας αδυνατεί να εξηγήσει πώς αυτή απειλείται από τη δυνατότητα
τηλεοπτικής μετάδοσης της δίκης της 17Ν, η χώρα που ζητά "δίκαιες
δίκες", η χώρα που δεν έχει μόνο πολίτες τσαμπουκάδες, αλλά και
τσαμπουκοκυβέρνηση νεολαϊκιστών με αποτέλεσμα να καταδικάζεται από το
Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για άδικη κατάσχεση ακίνητης περιουσίας του πάλαι ποτέ
μονάρχη της, η χώρα που έχει τέτοιο επίπεδο δημοκρατίας, ώστε να θεωρείται το
πλέον φυσικό γεγονός η μόνιμη ερώτηση προς τον πρωθυπουργό "πότε θα
διενεργηθούν οι επόμενες εκλογές", η χώρα με βουλευτές που εξαγοράζουν
το αξίωμά τους πριν και μετά τις εκλογές (πριν, συμμετέχοντας στην
εμπορευματοποίηση και πλειοδοσία του πολιτικού προϊόντος και μετά, ψηφίζοντας
αδιάκριτα, υπακούοντας στον κομματάρχη), η χώρα στην οποία οι βουλευτές δίνουν
το παράδειγμα εργατικότητας έχοντας τις μεγαλύτερες διακοπές και τις
περισσότερες αδικαιολόγητες απουσίες, η χώρα που αγνοεί τον κανονισμό του
κοινοβουλίου, η χώρα της οποίας το κοινοβουλευτικό επίπεδο δεν προσδιορίζεται
πλέον μόνο από τους δόλιους εκλογικούς νόμους και τους κοβοραβόμενους
κανονισμούς δημοκρατικού διαλόγου, αλλά και από το γεγονός ότι ζωντανή
δημοσιογραφική κάλυψη των συνεδριάσεων της Βουλής επιτρέπεται στην Ολομέλεια
και όχι στις Επιτροπές, η χώρα που θα έπρεπε κανονικά να διαθέτει κοινοβούλιο
3.300 βουλευτών, αν ο ισχύων εκλογικός της νόμος είχε καθολική μαθηματική συνέπεια (1% διαφορά σε
πανελλαδικές έγκυρες ψήφους μεταξύ δύο κομμάτων ισοδυναμεί σήμερα με την
ανάδειξη 33 επιπλέον βουλευτών), η χώρα στην οποία η αδυναμία τήρησης
στοιχειωδών κανόνων δημοκρατίας (αρχή της πλειοψηφίας, ισοδύναμη
αντιπροσωπευτικότητα της ψήφου, διακομματική συμφωνία εξωτερικής πολιτικής
και παιδείας) χρησιμοποιείται ως δικαιολογία ανάγκης ύπαρξης "σταθερών
κυβερνήσεων", η χώρα στην οποία η βουλευτική ασυλία χρησιμοποιείται για
αποφυγή άσκησης δίωξης από βαριά ποινικά αδικήματα, η χώρα που έχει τόσο
μεγάλη αξιοκρατία στην κομματική ανάδειξη-αναρρίχηση ώστε μελετά τον
περιορισμό της σταυροδοσίας των βουλευτών μέσω της αλλαγής εκλογικού νόμου, η
χώρα που βλέπει τους βουλευτές διαφορετικών κομμάτων να συμφωνούν μόνο όταν
ψηφίζουν νόμους που αφορούν παροχές προς εαυτούς, η χώρα που μιμήθηκε
ταχύτατα τη Χολυγουντιανή δημοκρατία εκλέγοντας ως βουλευτές γνωστούς
καλλιτέχνες και αθλητές, η χώρα με πολίτες που εκλέγουν ως αντιπροσώπους τους
ανθρώπους που δεν έχουν ασκήσει με επιτυχία το επάγγελμά τους ή δεν έχουν
ασκήσει κανένα επάγγελμα, η χώρα που δεν αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να
θεωρεί τον πρωθυπουργό της πετυχημένο ως πρόεδρο της ΕΕ όταν τον θεωρεί
αποτυχημένο ως πρόεδρο της κυβέρνησής του, η χώρα με υψηλό δείκτη
εξυπηρέτησης και δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων: τα συνέδρια γίνονται
κατά παραγγελία, οι σύνεδροι κατεβαίνουν από τα κλαδιά των δένδρων για να
πάρουν μέρος και να ψηφίσουν με προσταυρωμένα ψηφοδέλτια, την
"ελεύθερη" ανάδειξη της Κεντρικής Επιτροπής ακολουθεί η "ελεύθερη"
εκλογή του Εκτελεστικού Γραφείου, η χώρα με υπουργούς παρατηρητές να δηλώνουν
για κάθε προαποφασισμένη δράση ή νεκρική αδράνεια τι θα ήταν καλό για τον
τόπο, η χώρα με νεολαϊκιστές υπουργούς που υποβοηθούμενοι από δημοσιογράφους
σε διατεταγμένη υπηρεσία, αναίσχυντα, χωρίς αντίλογο, προπαγανδίζουν την
πλασματική κομματική τους ιδεολογία και το υψηλό κόστος των δημοσίων έργων
του τομέα τους, η χώρα στην οποία η εξαίρεση από τον κανόνα που θέλει τους
πολιτικούς να κολακεύουν τον πολίτη είναι όχι μόνο ασυγχώρητη, αλλά και
εκμεταλλεύσιμη· δεν πρόφτασε πολιτικός να ψέξει μετεκλογικά, το λαό για τις
επιλογές του, και αμέσως έσπευσε υπουργός να τον καταγγείλει ως αμφισβητία
της δημοκρατίας και να τον παραδώσει για εξαγνισμό στη λαϊκή Ιερά Εξέταση, η
χώρα με πολίτες που δεν αντιλαμβάνονται πότε αλλάζει το Σύνταγμά της και η Δημόσια
Διοίκηση, η χώρα πρωταθλήτρια στο φαρισαϊσμό, που αφού μετέτρεψε το πολίτευμα
από Προεδρευομένη σε Πρωθυπουργική Δημοκρατία (αφήνοντας ανέπαφο τον τίτλο),
κόπτεται στη συνέχεια για το σεβασμό του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας,
η χώρα που αποκεντρώνει τη Δημόσια Διοίκηση για να μεταβιβάσει εικονικές
αρμοδιότητες και ευθύνες, η χώρα που περήφανη διαφημίζει την
"αναβάθμιση" και "αποκέντρωση" της
"αυτοδιοίκησης", σύμφωνα πάντα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα και κονδύλια
–στην αναβάθμιση αυτή οι υπεύθυνοι
είναι χαμένοι στη δαιδαλώδη νομοθεσία και στην επικάλυψη αρμοδιοτήτων, η χώρα
με πολίτες που δεν αναρωτιούνται γιατί στην "εκσυγχρονισμένη" δημόσια
διοίκηση δικαιούνται να εκλέγουν το Νομάρχη και όχι τον Περιφεριάρχη, η χώρα
στην οποία οι Νομάρχες χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες πλέον, άμα τη εμφανίσει
προβλημάτων και σκανδάλων χρεώνονται ευθύνες από την κυβέρνηση μόνο αν δεν
είναι φιλικοί προς αυτήν, η χώρα όπου ο περίφημος β’ βαθμός αυτοδιοίκησης είναι
ουσιαστικά νέα αποκέντρωση ευθυνών και συγκέντρωση εξουσίας (Περιφέρειες,
συνενώσεις Δήμων και Κοινοτήτων) που προβάλλεται με την υποστήριξη αστείων
επιχειρημάτων (όπως καλύτερη απορρόφηση πόρων), η χώρα με επίπεδο
αυτοδιοίκησης αρκετά υψηλό ώστε να βλέπει Δημάρχους να απαιτούν από την
κεντρική εξουσία την απόδοση των προβλεπόμενων πόρων, την οποίαν μη
εξασφαλίζοντες, δηλώνουν ανήμποροι να δράσουν και ανήμποροι να παραιτηθούν, η
χώρα που αντί να βελτιώνει τη λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης, δημιουργεί
νέες υπηρεσίες και γραφεία υποκατάστασής της τα οποία με καμάρι διαφημίζει, η
χώρα της οποίας το κυβερνών κόμμα περήφανο για τη θέσπιση αυτοδιοίκησης
τιμωρεί όσους δεν είχαν κομματική πειθαρχία στις δημοτικές-νομαρχιακές
εκλογές, η χώρα στην οποία η ανακάλυψη του excel από τους προϊσταμένους των δημοσίων
υπηρεσιών έγινε αφορμή να χαθούν χιλιάδες πολύτιμες ώρες παραγωγικού έργου, προκειμένου
να διαπιστωθεί με πολύπλοκο στατιστικό τρόπο αυτό που φαίνεται με γυμνό
οφθαλμό (η αιτία βρίσκεται στην αδυναμία ιεράρχησης των ζητημάτων, στη
εκσυγχρονισμένη κατασπατάληση δημοσίου χρήματος - κοινοτικών πόρων και στην
αυτοπαγιδευτική εκσυγχρονιστική ερμηνεία της ιδεολογικής κυβερνώσας γραμμής),
η χώρα που καταργεί τη διάκριση των εξουσιών και ταυτόχρονα δεν χάνει
ευκαιρία να κατακεραυνώσει το πολίτευμα της βασιλείας, όταν η ίδια έχει καταστήσει
τη, μόνη πλέον, εκτελεστική εξουσία σε συντεχνιακό-κληρονομικό δικαίωμα, η
χώρα που κληρονόμησε την τιμή δημιουργίας της δημοκρατίας, μεταποίησε το
πολίτευμα ως προαιρετική άσκηση της εξουσίας υπέρ του πολίτη (η οποία όταν
–σπανίως– συμβαίνει, διαφημίζεται πανηγυρικά), η χώρα που δεν συνειδητοποιεί
ότι τα αυτονόητα και θεμελιώδη δικαιώματα όπως η "υπέρ του λαού άσκηση
εξουσίας" τόσο περισσότερο εξατμισμένα είναι, όσο περισσότερο
διαφημίζονται ("εξυπηρέτηση του πολίτη", "στο επίκεντρο ο
πολίτης"), καταμετρώντας έτσι και το δείκτη νοημοσύνης και προσκύνησης των
υπηκόων της δημοκρατίας,… ΕΛΛΑΣ:
Η ΙΣΧΥΡΗ ΧΩΡΑ (4)
Η χώρα που επενδύει στο κατά κεφαλήν εισόδημα αντί στην κατά
κεφαλήν καλλιέργεια, η χώρα που εξειδικεύοντας όλο και περισσότερο τη γενική
της παιδεία, δημιουργεί νέες γενιές λειτουργικώς αναλφαβήτων και κατακτά την
τελευταία θέση στις δοκιμασίες-μετρήσεις του ΟΟΣΑ, η χώρα της οποίας η γενική
παιδεία έχει αποκλειστικό στόχο την είσοδο στο Πανεπιστήμιο (κατάλοιπο της
από 2 αιώνων προσπάθειας εξευρωπαϊσμού της και αποβολής αισθημάτων
μειονεξίας), η χώρα που δέχεται να γίνεται αντικείμενο στυγνής εκμετάλλευσης
αυτή η ανάγκη, καθώς ανέχεται τη σκόπιμη διαχεόμενη σύγχυση: το δικαίωμα στη
μόρφωση εμφανίζεται δευτερεύον και σχετιζόμενο με την επαγγελματική
αποκατάσταση, η χώρα που κάθε Μάιο-Ιούνιο ασχολείται με τη βατότητα των
εξεταστικών θεμάτων, η χώρα στην οποία διαπιστώνεται ότι η σκληρότερα
εργαζόμενη ομάδα είναι οι μαθητές, χωρίς ταυτόχρονα να αναλύεται το είδος και
η σκοπιμότητα της εργασίας αυτής, η χώρα στην οποία ο πρόεδρος του
Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, με τη βοήθεια αναλύσεων και γραφημάτων, δηλώνει ότι
"δεν μπορούν να γίνουν όλοι γιατροί και δικηγόροι…, το 80% των μαθητών
θα μπει σε κάποια σχολή…", η χώρα στην οποία ο γ.γ. του Υπουργείου
Παιδείας στατιστικολογεί, αναλύει και διαπιστώνει τελικά "ορθολογική
κλιμάκωση των βαθμολογιών" των πανελλαδικών εξετάσεων, η χώρα της οποίας
η παιδεία εκσυγχρονίζεται με τη βοήθεια τεράστιων ερευνητικών προγραμμάτων
του ΚΕΕ που σε λίγο ολοκληρώνονται: μετά την αφιέρωση χιλιάδων υπαλληλοωρών
στην "επικαιροποίηση των μεταβλητών στοιχείων πάνω σε εσχάρες",
"το εκπαιδευτικό σύστημα των 16000 σχολικών μονάδων θα έχει πλέον
αποτυπωθεί στο επίπεδό του"· έτσι θα ολοκληρωθεί η "ανάπτυξη και
προτυποποίηση δεικτών και κριτηρίων", θα γνωρίζει επιτέλους η διοίκηση
και θα μπορεί ως εκ τούτου να αξιοποιήσει στοιχεία που προηγουμένως ήταν
ελλιπή, αποσπασματικά, ανομοιογενή και διάσπαρτα όπως τα χαρακτηριστικά του
μαθητικού δυναμικού, τις μαθησιακές διαδικασίες, τα παιδαγωγικά και
εκπαιδευτικά επιτεύγματα, το προσωπικό, την υλικοτεχνική υποδομή, τα
διαθέσιμα μέσα, με άμεση συνέπεια το εκπαιδευτικό σύστημα να είναι πιο
αποδοτικό, καθώς θα έχει πλέον αναπτύξει μηχανισμούς διαρκούς προσαρμογής
στις μεταβαλλόμενες συνθήκες ενός κόσμου που αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς, η
χώρα με τους απεργούντες δημόσιους λειτουργούς "εκπαιδευτικούς"
"οικονομικών και θεσμικών αιτημάτων" να μην τολμούν να δώσουν στη
δημοσιότητα αντιπροσωπευτικά δείγματα γραπτών, θεμάτων εξέτασης και
βαθμολογιών της δευτεροβάθμιας παιδείας, η χώρα της οποίας οι δάσκαλοι πάσης
βαθμίδος αρνούνται το προτεινόμενο σύστημα αξιολόγησης κατηγορώντας το (όχι
άδικα) ως διαβλητό, αρνούνται όμως ταυτόχρονα και το θεσμό της αξιολόγησης,
μη δίνοντας δική τους εναλλακτική πρόταση, η χώρα που αφειδώς βαφτίζοντας τις
τερατουπόλεις της "Ολυμπιακές", ετοιμάζει την παγκόσμια αναβάθμιση
του Ολυμπισμού μη βλέποντας καμία αντίφαση στο γεγονός ότι ανέχεται δευτεροβάθμια
παιδεία που κατατάσσει τη γεωγραφία, την ιστορία, το δίκαιο και τα
θρησκευτικά στα "δευτερεύοντα" μαθήματα, τη μουσική και τη
γυμναστική στα περιττά, ονομάζει "καλλιτεχνικά" το μάθημα της
ζωγραφικής και χρεώνει με τεράστια ποσά τον προϋπολογισμό για τη λειτουργία
των Μουσικών Σχολείων που λειτουργούν μέσα σε χαοτικό θεσμικό πλαίσιο, εξυπηρετώντας
κομματικά συμφέροντα, τρέφοντας μικροεγωισμούς, μικρόνοιες, και παραπλανώντας
την κοινωνία για το επίπεδο πολιτισμού της, η χώρα στην οποία ευτυχώς δεν μετρήθηκε
πόσοι μαθητές μπορούν να τραγουδήσουν τον εθνικό της ύμνο, η χώρα που αντί να
διεκδικεί την αναβάθμιση των Πανεπιστημίων της και την ελεύθερη είσοδο σ’
αυτά, προτιμά να πληρώσει αδρά, σπουδές στο εξωτερικό και να κυνηγά με άγχος
και υστερία την ΕΙΣΟΔΟ στην ημεδαπή τριτοβάθμια παιδεία, βεβαιώνοντας έτσι με
απερισκεψία και υποταγή ότι θα διατηρήσει κάθε εξωφρενική παράδοση που
διαστρέφει βασικούς στόχους ζωής και υποδουλώνει το πνεύμα από παιδική
ηλικία, η χώρα που συνοδεύει την υποβάθμιση της τριτοβάθμιας παιδείας με την
περαιτέρω χορήγηση μεταπτυχιακών τίτλων, η χώρα που εκσυγχρονίζεται μη
επενδύοντας στην έρευνα, η χώρα στην οποία το λειτούργημα του πανεπιστημιακού
δασκάλου αποτελεί συντεχνιακό, κληρονομικό δικαίωμα, η χώρα που δεν ανησυχεί
ακούγοντας τον Πρωθυπουργό να συγχαίρει τον Υπουργό της γνωστής Παιδείας για
τις επιτυχίες του στην "Κοινωνία της Πληροφορίας", η χώρα με τον
περήφανο –για τις προηγούμενες επιτυχίες του– υπουργό Παιδείας που θεωρεί
φυσικό το γεγονός ότι επί χρόνια η ηλεκτρονική τοποθεσία του υπουργείου του
παραπέμπει για επικοινωνία τους επισκέπτες στην ταχυδρομική του διεύθυνση, η
χώρα στην οποία ο αλαζών Υπουργός Παιδείας (που εξαργύρωσε με τη θέση του
αυτή τις προεκλογικές του υπηρεσίες στον Πρωθυπουργό) χρησιμοποιεί σε
τηλεοπτική εκπομπή "ζεστής, φιλικής ατμόσφαιρας, στην οποία οι
καλεσμένοι μιλούν με προσωπικό τόνο για τα προσωπικά και επαγγελματικά
τους" μαθητές Μουσικών Γυμνασίων ως γαρνιτούρα προβολής
"προσωπικού-κυβερνητικού έργου", η χώρα που μετρά τον εκσυγχρονισμό
της παιδείας της με την αναλογία μαθητών / υπολογιστών, η χώρα που έχει
μετατρέψει την ΠΑΙΔΕΙΑ σε ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, τη ΓΝΩΣΗ σε ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ και την ΚΡΙΤΙΚΗ
ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ σε ΠΡΟΣΚΑΙΡΗ ΜΝΗΜΗ, η χώρα με νεολαία που σε μεγάλο ποσοστό
πιστεύει ότι το 1940 οι Έλληνες
πολέμησαν με Αλβανούς, Τούρκους ή Γερμανούς και βεβαίως εκτός της σύγχυσης
του 1821, του 1973, αγνοεί το 1204, το 1453, το 1916-22, το 1955, … ΕΛΛΑΣ: Η ΙΣΧΥΡΗ
ΧΩΡΑ (5)
η χώρα που αναγνωρίζει σε γειτονικό
κράτος "ζωτικά συμφέροντα" εντός της κυριαρχίας της και μάλιστα στο
κέντρο της πολιτισμικής κληρονομιάς της, η χώρα που δηλώνει ανήμπορη να καταγγείλει
τη διεθνή νομιμότητα ως ολίγον επιλεκτική, η χώρα που δεν μπορεί να
κατακτήσει ούτε το δικαίωμα να μη συνοδεύονται από εχθρικά μαχητικά τα
πολιτικά της αεροπλάνα που μεταφέρουν υπουργούς της, η χώρα που δεν μπορεί να
υπερασπιστεί ούτε μια πιθαμή εθνικού εδάφους, ούτε αισθάνεται την ανάγκη να
τιμήσει τον πολιτισμό και τη μνήμη του έθνους της διεκδικώντας την παγκόσμια
αναγνώριση της γενοκτονίας του Ποντιακού και Μικρασιατικού Ελληνισμού (δεν το
κάνει ούτε ως μέσο άσκησης πίεσης στην εξωτερική πολιτική), ούτε είναι ικανή
να πείσει ότι οι βόρειοι γείτονές της
πλαστογραφούσαν την ιστορία επί 40 χρόνια, ούτε να διεκδικήσει τις
αποζημιώσεις που της ανήκουν από το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, ούτε έχει
προβληματιστεί από το πώς μπορεί να βγαίνει χαμένη από δύο παγκόσμιους
πολέμους όντας με την πλευρά των νικητών, η χώρα με Υπουργό Εξωτερικών που
βρίσκεται στα κανάλια την ώρα των πολεμικών διενέξεων, η χώρα με Υπουργό
Άμυνας που δηλώνει ότι σήμερα (2003) το επίπεδο των ενόπλων δυνάμεων μας
δίνει τη δυνατότητα να μην ξαναπάθουμε ό,τι στα Ίμια, η χώρα με πολιτική
ηγεσία που δεν αναγνωρίζει εθνική ντροπή στην υπόθεση Οτσαλάν, παρά μόνο
κακούς χειρισμούς υπουργών τους οποίους και αποπέμπει, η χώρα που δικάζει για
"άσκηση εξωτερικής πολιτικής" δημάρχους και πολίτες, η χώρα που δεν
δύναται να ορίσει το χώρο οργάνωσης της άμυνάς της, η χώρα που τώρα στην
άμυνα επιμένει "ευρωπαϊκά", ενώ χθες απέρριπτε την αγορά ευρωπαϊκού
αμυντικού υλικού, η χώρα που διαφημίζει τη συμμετοχή των ενόπλων δυνάμεών της
σε "ειρηνευτικές αποστολές", η χώρα που πανηγυρίζει τη συμφωνία στο
Ελσίνκι, η χώρα που ελπίζει να έχει πληρωθεί ο επαγγελματικός στρατός της την
ημέρα που θα τον χρειαστεί, η χώρα που (στα πλαίσια της ρεαλιστικής
πολιτικής) συμμετέχει στην αλλαγή του δόγματος του ΝΑΤΟ από αμυντικό σε
επιθετικό και σπεύδει στο Βερολίνο για μερτικό από τα κέρδη (το οποίο έξαλλα
διαφημίζει) την ώρα που ξεκινούν οι βομβαρδισμοί στη Σερβία, η χώρα της
οποίας το κυβερνών κόμμα λέει "όχι" στον (υλοποιημένο πλέον) προληπτικό
πόλεμο, όταν την ίδια ώρα η κυβέρνηση λέει απερίφραστα "ναι", η
χώρα που οι πολιτικοί της επί 15 χρόνια χρησιμοποιούν το Φειδία και την
Αθηναϊκή Δημοκρατία για εκτροφή της ματαιοδοξίας τους και για κομματικά οφέλη
(αν ήταν κάπως γνωστό στους νεοέλληνες και το χριστιανικό ελληνικό παρελθόν,
οι ίδιοι πολιτικοί θα ξεχνούσαν την αλλεργία τους και θα διεκδικούσαν τη
μεταφορά της Αγίας Σοφίας σε κεντρική πλατεία των Αθηνών), …………………………………………………………………………………… |
Η (ΙΣΧΥΡΗ) ΧΩΡΑ:
Η ΧΩΡΑ που αντικατέστησε το συντομότερο
ανέκδοτο "Αλβανός τουρίστας" με το "Έλληνας υπεύθυνος" Η ΧΩΡΑ
με μηδενικές παραιτήσεις από δημόσια αξιώματα και μηδενικές κυρώσεις
επαγγελματιών από τους κλάδους τους Η ΧΩΡΑ
που, όντας χρεωμένη, δανείζεται για να καταναλώσει και εκποιεί εθνική
περιουσία για να εξαγοράσει συνειδήσεις Η ΧΩΡΑ
που έχει αρκετή ελευθερία ώστε να μπορεί ο πολίτης να ρυθμίζει την ταχύτητα
πτώσης της δαμοκλείου τραπεζικής σπάθης στον τράχηλό του Η ΧΩΡΑ
που την τελευταία 20ετία συνεχίζει τον εθνικό της εμφύλιο των 180 ετών με τη
μορφή "ΠΑΣΟΚ – Νέα Δημοκρατία" Η ΧΩΡΑ
που εκτρέφει τον κομματισμό ως υποκατάστατο της πράξης, συνώνυμο της
προσκύνησης, άλλοθι της απραξίας και της ανικανότητας Η ΧΩΡΑ
που ανέχεται έως σήμερα τον αυτοπροσδιορισμό των "αριστερών" ως
γνησίων "δημοκρατών" και "προοδευτικών" Η ΧΩΡΑ
στην οποία οι κλίμακες μέτρησης αξιοσύνης, εντιμότητας, ευπρέπειας,
παραγωγικότητας, εκφράζουν μόνο σχετικά και όχι απόλυτα μεγέθη Η ΧΩΡΑ
που έχει επαγγελματίες πολιτικούς και εμπορικό προϊόν πόλεως Η ΧΩΡΑ
που δέχεται τη δημοκρατία ως τηλεοπτικό, εποχιακό, εξαγοράσιμο προϊόν Η ΧΩΡΑ
στην οποία η διενέργεια εκλογών σε χρόνο διαφορετικό από αυτό που προβλέπει
το Σύνταγμα θεωρείται το πλέον φυσικό γεγονός Η ΧΩΡΑ
που ονομάζει "πρόβλημα" την καταπάτηση δικαιωμάτων και
"καθημερινότητα" την προαιρετική άσκηση πολιτικής δευτερευόντων
ζητημάτων Η ΧΩΡΑ
που κατόπιν πρωθυπουργικής εντολής διανύει περίοδο ακμής και διαφάνειας Η ΧΩΡΑ που μετά την επιτυχία του Υπουργείου Πατάτας μελετά την
ίδρυση Υπουργείου Ντομάτας Η ΧΩΡΑ
στην οποία ο "εκσυγχρονισμός" αποτελεί πολιτική ιδεολογία που
μπορεί εκτός από υποστηρικτές να έχει και αντιπάλους Η ΧΩΡΑ
στην οποία οι πολίτες απεμπολούν τη δημοκρατία δηλώνοντας ότι είναι αδύναμοι,
αδιάφοροι, μη κάτοχοι του απαραίτητου χρόνου Η ΧΩΡΑ
στην οποία κάθε πολίτης επιθυμεί συνολική αλλαγή προς το καλύτερο, χωρίς ο
ίδιος να φροντίζει πρώτα για τη δική του βελτίωση Η ΧΩΡΑ
που διαφημίζει την υπέρ του λαού άσκηση εξουσίας Η ΧΩΡΑ
που δεν ανησυχεί από την αδιαφορία των νέων στην πολιτική, αν και ξέρει ότι
"ιδιώτης" σημαίνει "αγράμματος", "διανοητικώς
ανάπηρος" Η ΧΩΡΑ
που συγχέει την πληροφορία με τη γνώση Η ΧΩΡΑ
που αυτοϋποθηκεύεται και αυτοπροσδιορίζεται επί 3 αιώνες ως "μικρή" Η ΧΩΡΑ
που νιώθει αδύναμη επειδή κατοικείται από έθνος διαχρονικών αρχών, που κάποτε
κατανίκησε αυτοκρατορίες και φασισμούς Η ΧΩΡΑ
που νιώθει "ισχυρή" μόνο τα τελευταία χρόνια, συμμετέχοντας σε
επιθετικούς πολέμους Η ΧΩΡΑ
που καταπολεμά την τρομοκρατία με το σύνθημα "σοκ και δέος" Η ΧΩΡΑ
που υιοθετεί μόνο τα προβλήματα της δύσης τα οποία μιμούμενη κακήν κακώς, τα
επιτείνει Η ΧΩΡΑ
που αρνείται να κληρονομήσει τον πολιτισμό της Η ΧΩΡΑ
που προσδιορίζει τον πολιτισμό ως πληροφορία ή εμπορικό φολκλόρ και τον
διαφημίζει με πολύχρωμα φυλλάδια Η ΧΩΡΑ
που σχεδόν δεν έχει μνήμη και προσπαθεί να αναπτυχθεί κόβοντας τις υγιείς
ρίζες της Η ΧΩΡΑ
που για να επιζήσει σε λίγο θα αναζητεί και επισήμως χορηγό είναι απλώς μια χΩρα ΑΠΑΙΔΕΥΤΗ και ως εκ τούτου μια χΩρα ΔΕΙΛΗ ! ΑΥΤΗ τη χΩρα σεις κ. Αντύπα ενισχύετε, καθώς είναι η ΜΟΝΗ που
κι εσείς –βολικότατα– αντιλαμβάνεστε να υπάρχει. Σ’ ΑΥΤΗ τη χώρα, εσείς κ.
Αντύπα, ακολουθώντας απλώς το ρεύμα, αναλαμβάνετε δημόσια αξιώματα, ενώ ο ίδιος
δηλώνατε ότι μετέχοντας και παλιότερα στα κοινά, αποτύχατε, έχοντας αδυναμία
πρόβλεψης πολιτικών καταστάσεων[3].
Υποτιμάτε τη νοημοσύνη μας, ισχυριζόμενος ότι η συμμετοχή σας είναι
αφιλοκερδής προσφορά στον τόπο, χλευάζετε ασύστολα εκφέροντας εύκολα τα
παχιά, τζάμπα λόγια του φτηνού πολιτικάντη, καλύπτετε επίορκους και
διαπλεκόμενους με τα ιδιωτικά συμφέροντα δημόσιους λειτουργούς, ψεύδεστε ο
ίδιος και κατηγορείτε τους άλλους όταν δεν μπορείτε να επιχειρηματολογήσετε,
γίνεστε ακριβοθώρητος δηλώνοντας πνιγμένος στις υποχρεώσεις, σιωπάτε σε
θέματα ουσίας, αγανακτείτε με την επιμονή των θεμάτων που δεν αυτοεπιλύονται
και συνεχίζουν να διαταράσσουν το παραγωγικό σας έργο και, όταν τελικά –μετά
από πίεση μεγάλη– παραδέχεστε την ύπαρξη νομιμοφάνειας, την καταπάτηση-συρρίκνωση
δικαιωμάτων των πολιτών και την ατιμωρησία των υπευθύνων, απλώς προτείνετε ως
λύσεις αυτές που κι εσείς ομολογείτε ότι ακολουθήσατε ως πολίτης σε ανάλογες
περιπτώσεις: τη ΣΙΓΗ και τη ΛΗΘΗ. Συγχαρητήρια! Είστε ένας άριστος μαθητής
του υποκριτικού πολιτικού συστήματος που πρεσβεύετε, το οποίο δηλώνει σε κάθε
τέτοια περίπτωση: "αν έχετε στοιχεία να πάτε στον εισαγγελέα!".
Εύχομαι να αποκηρύξετε και να μεταβάλλετε την στάση σας πριν προσβληθείτε
προσωπικά, βαρύτατα και ανεπανόρθωτα από το ίδιο το σύστημα που συντηρείτε.
Εκτός αν σας αρκεί η παρηγοριά του ότι: α) δεν είστε ο μόνος και β) δεν είστε
ο χειρότερος. Στην περίπτωση αυτή συνεχίστε την εκτροφή του φαύλου κύκλου. Συμφωνώ μαζί σας κύριε Αντιδήμαρχε: όταν κάποιος
μηχανικός χτίζει το σπίτι μου 1 μέτρο κάτω από το χώμα, προκειμένου να
κερδίσει, ΔΕΝ φταίει μόνο ο ίδιος και η αποΥσα
ΠΟΛΙΤΕΙΑ, που σήμερα μέσω και της αφεντιάς σας παίζει τένις με μπαλάκι την
ευθύνη. Όταν ο πολίτης παρακαλεί για να λάβει τα δικαιώματά του, ΔΕΝ φταίει
μόνο η πολιτεία που τα παρακρατεί, τα ψαλιδίζει, τα ανταλλάσσει ή τα
συμψηφίζει. Φταίει πρωταρχικά ο βυθισμένος στη διαφθορά και την ψευδοευδαιμονίστικη
ραστώνη, αγροίκος και απαίδευτος ραγιάς του νεοελληνικού κράτους που σε
κατάσταση φόβου ή νάρκης αρνείται να ζήσει χωρίς συνδιαλλαγή με σουλτάνο και
υποταγή σε κοτζάμπαση και μπέη. Σ’ αυτό το
σύστημα, σεις δεν διεκδικείτε ούτε καν το ρόλο του αρματολού, σας αρκεί αυτός
του βεκίλη. Είμαι ευτυχής που δεν παραλαμβάνω από τον πατέρα
μου κληρονομιά σαν αυτή που εσείς θ’ αφήσετε. Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας και
αφέντης του εαυτού του Στέργιος
Ζυγούρας szygouras@yahoo.com ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ
Υ.Γ. 1 Αν σήμερα βλέπαμε
μαζί το βίντεο που σας παρουσιάζει πάνω στην εξέδρα, στο κέντρο της πόλης, δύο
μέρες πριν τις εκλογές, όπου με ξέφρενο ενθουσιασμό και περίσσευμα πάθους
χειροκροτούσατε τον ηγέτη της παράταξης που ανεδείχθη Δήμαρχος, θα
προσπαθούσατε μήπως να με πείσετε για τις αστείρευτες δυνατότητες του
πολιτικού ανδρός, για την ανωτερότητα ιδεών της παράταξης και την αδημονία
σας να τις υπηρετήσετε; Για να επανακτήσετε
πλέον μέρος της αυτοεκτίμησής σας, δεν αρκεί η παραίτηση, αλλά και η δημόσια
συγγνώμη, με ιδιαίτερη αναφορά στους 848 παραπλανηθέντες δημότες. Υ.Γ. 2 Το επισυναπτόμενο (υπό μορφήν δώρου) CD δεν ανήκε στον αρχικό σχεδιασμό του
εγχειρήματος επιστολής καταγραφής-δημοσιοποίησης. Προέκυψε με αφορμή την
πρόσφατη παράδοση τμήματος του έργου ασφαλτόστρωσης τμήματος της Επέκτασης
Καλαμαριάς και το συνδυασμό παλαιότερων εμπειριών και πρόσφατης διαφημιστικής
επιδρομής του ΥΠΕΣ για τα ΚΕΠ. Διαπιστώθηκε μ’ αυτή την αφορμή για άλλη μια
φορά, πόσο σοφά αξιοποιούνται τα δημόσια και κοινοτικά κονδύλια. Σύμφωνα με την
γραφειοκρατική πρακτική των παραληπτών από πλευράς Δήμου Καλαμαριάς θεωρήθηκε
κακοτεχνία ανεπίτρεπτη η πρόχειρη επίστρωση με 3Α ώστε να υπάρχει ομαλή
πρόσβαση από ημιτελή ασφαλτικό τάπητα σε ημιτελή (τσιμεντόστρωτο) πεζόδρομο.
Συνεπώς η πρόσβαση στον "πεζόδρομο" και ακολούθως στον πανάκριβο
κλειστό χώρο στάθμευσης αυτοκινήτου (για τον οποίο πληρώθηκε και ο Δήμος)
μπορεί να γίνει από τη βόρεια πλευρά με βεβαιότητα φθοράς του αυτοκινήτου ή
–εκτελώντας κυκλωτική κίνηση– από τη νότια πλευρά, η οποία για λόγους που
μόνο ψυχίατροι μπορούν να εξηγήσουν, παρουσιάζει σχετική ομαλότητα. Αντίστροφη
ιστορική διαδρομή: 1)
Η έναρξη των εργασιών γίνεται με
"προειδοποίηση": εντός μισής ώρας τα συνεργεία προετοιμάζουν την
τσιμεντόστρωση, κατεβάζοντας το επίπεδο του πεζοδρόμου. Το παρκαρισμένο σε
κλειστό χώρο στάθμευσης αυτοκίνητο διασώζεται του εγκλωβισμού με μερική αποκατάσταση
του επιπέδου. 2)
Η πρόοδος των εργασιών γίνεται με "οργάνωση και
προειδοποίηση": οι κάτοικοι της περιοχής αφού προβλέψουν με τον καλύτερο
δυνατό τρόπο τη στάθμευση του αυτοκινήτου τους σε τοποθεσία που δεν θα
ενοχλεί την επαύριον, βρίσκουν το αυτοκίνητό τους το απόγευμα της επομένης
μέρας παρκαρισμένο σε άλλο σημείο, παραβιασμένο και με φθορές από τους
εργάτες που δηλώνουν ιδιαίτερα πιεσμένοι από το χρονοδιάγραμμα που τους
τέθηκε. 3)
Ο πολίτης αναζητά μέσω του ΚΕΠ Καλαμαριάς τους υπεύθυνους
κατασκευής του έργου. Μετά από μαραθώνιο παραπομπών ανευρίσκεται μόνο ο
επιβλέπων του έργου από πλευράς Δήμου (δυστυχώς δεν κατεγράφησαν οι 10-15
συνδιαλέξεις). 4)
Ολοκληρώνεται η α’ φάση του έργου και διαπιστώνεται από
τον πολίτη το εμπόδιο πρόσβασης που δεν διαπιστώνεται από τους κατασκευαστές
– επιβλέποντες. 5)
Γίνεται η πρόχειρη επίστρωση μετά από τριήμερη
προτροπή-παράκληση απ’ ευθείας προς τους εργάτες. 6)
Καταστρέφεται ως "κακοτεχνία" το ήμισυ της
επίστρωσης, κατά την αυτοψία-παράδοση του έργου. 7)
Ο πολίτης προσφεύγοντας στους υπευθύνους προσπαθεί
να αποδείξει τον κίνδυνο φθοράς του
αυτοκινήτου. Μόλις αυτοί πειστούν, εκφράζουν τη συμπάθειά τους, δηλώνοντας
ότι δεν υπάρχουν περιθώρια οιασδήποτε παρέμβασης, επαναλαμβάνοντας ότι
εφαρμόστηκε ο νόμος. 8)
Ο πολίτης εκφράζει την απορία περί ισονομίας: Πώς είναι
δυνατόν σε απόσταση λίγων μέτρων η ομαλή πρόσβαση μεταξύ διαφορετικών
επιπέδων να έχει εξασφαλιστεί με ασφαλτική επίστρωση, η οποία επεκτείνεται με
περαιτέρω διορθώσεις; 9)
Οι αρμόδιοι δηλώνουν άγνοια. 10)
Ο πολίτης έχοντας να επιλέξει μεταξύ αυθαιρεσίας,
λαδώματος και πειθαρχίας στους νόμους, εκτελεί καθημερινά κυκλωτική, πολιορκητική
κίνηση, επιλέγοντας την νότια πρόσβαση στον πεζόδρομο που παρεδόθη (αν και
επίσης ημιτελής) ομαλότερη. Η βόρεια, περιμένει την "ευαισθητοποίηση"
των γραφειοκρατών, κοντόθωρων, ανευθύνων και των πολιτικών τους προϊσταμένων. 11)
Αν δεν εμφανιζόταν και αυτό το "πρόβλημα" στην
Επέκταση της Καλαμαριάς, αφ’ ενός δεν θα ξέραμε πού να διαθέσουμε το χρόνο
μας, αφ’ ετέρου η τούρτα δεν θα είχε κερασάκι. Και μη καλύτερα! ΥΓ του ΥΓ2: Πολύ βολική για τους
"υπεύθυνους" θα ήταν η γνωστή ελληνική συνταγή συνδιαλλαγής:
"σας απαλλάσσουμε από το κερασάκι, αρκεί να φάτε αδιαμαρτύρητα την
τούρτα. Παρακαλώ όσους τυχόν τη σκεφτούν, την ίδια στιγμή να την ξεχάσουν.
Φθινόπωρο 2003 |
|
ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ 14, ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ: η
ΟΙΚΟΔΟΜΗ στον Αγ. ΙΩΑΝΝΗ με προοπτικές «ανόρθωσης» |
[1] Όρος που σήμερα χρησιμοποιείται για να
περιγράψει τη «δικαιολογημένη» σύγκρουση δύο ομάδων, η μία από τις οποίες πήγε
να συναντήσει την άλλη μερικές δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
[2] Επειδή δυσκολεύεται να βρει κάτι (πιο πίσω).
[3] Μεταβίβαση υπηρεσιών ύδρευσης-αποχέτευσης σε ιδιώτες με επαχθείς για το δημόσιο όρους.