ΜΕΛΩΔΟΡΑΜΑ – ΤΟ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΟ ΚΕΡΔΟΣ

Η αποθέωση του αυτονόητου, επιβεβαίωση της αδυναμίας

Η προοπτική μιας παιδείας με ενσωματωμένο τον πολιτισμό

Εντάξει, οι κυβερνητικοί βουλευτές Α' Θεσ/νίκης αντέδρασαν από το σημείο «θα το δούμε το θέμα», μέχρι του σημείου «πού το βλέπετε το θέμα;» ή επέλεξαν τη βολική σιωπή, οι βουλευτές της μείζονος αντιπολίτευσης περίπου στα ίδια, με μεγαλύτερη όμως ευχέρεια (κυβερνητικοί γαρ εκ πείρας), ο Νομάρχης παρέμεινε συνεπής με τις «ευαισθησίες» του, αρκετοί Διευθυντές της Εκπαίδευσης επί της ουσίας, ας πούμε, «ου γαρ οίδασι», οι Παιδαγωγικοί Προϊστάμενοι θεωρούν εαυτούς αναρμόδιους, κάποιοι διευθυντές σχολικών μονάδων ξέχασαν (;) την έγκριση γονέα ή κηδεμόνα, αρκετοί καθηγητές των «τεχνών» δεν κατενόησαν την τηλεοπτική συσκευασία «2 σε 1», άλλοι καθηγητές θεωρούν ότι δεν τους αφορά το ζήτημα, ή εντόπισαν μόνο ορισμένα κοινωνικά χαρακτηριστικά της εκπομπής. Οι γονείς είτε δηλώνουν άγνοια, είτε προσχωρούν. Οι μαθητές νιώθοντας το κενό των σχολικών σπουδών, αναζητούν διέξοδο έκφρασης και επαγγελματική ευκαιρία. Όμως η μετατροπή της τελετής απονομής βραβείων των Περιφερειακών Μαθητικών Καλλιτεχνικών Αγώνων του ΥπΕΠΘ (Κ. Μακεδονίας) σε εξόφθαλμη συνδιαχείριση ΥπΕΠΘ-ΕΡΤ3 και βήμα εκφοβισμού, διαβολής και εκτόξευσης προσβολών από πλευράς διοικητικών παραγόντων, τι υποδηλώνει;

Η κρατική-τοπική τηλεόραση ενεργώντας με βάση τη σημερινή της μορφή (ΑΕ) και ξεχνώντας την αποστολή της (που διατυπώθηκε παλιότερα), βρίσκει τα στελέχη (παραγωγούς, παρουσιαστές, δημοσιογράφους) και στη συνέχεια ψάχνει για άλλοθι. Η βιασύνη δεν της επιτρέπει να βρει κάτι καλύτερο ως δέλεαρ από το «δώρο της επιβράβευσης», ξέροντας ότι μπροστά στο θέσφατον «είμαι στην TV, άρα υπάρχω» ελάχιστοι αντιστέκονται. Το ερώτημα «πώς είναι δυνατό να επαγγέλλεται η κρατική τηλεόραση την υποστήριξη ενός θεσμού κάθε Δευτέρα-Τρίτη-Πέμπτη, όταν τον ανταγωνίζεται και τον υποσκάπτει κάθε Τετάρτη-Παρασκευή» ας μην το υποβάλλουμε εκ νέου στις υπηρεσίες του ΥπΕΠΘ. Από την άλλη πλευρά, το ερώτημα «τι είναι χειρότερο, να υποσκάπτεται το δημόσιο από την ιδιωτική τηλεόραση ή από την -άμεσα χρηματοδοτούμενη- κρατική τηλεόραση», πόσες απαντήσεις έχει;  

Η έγκριση για τη «σύμπραξη» ΕΤ3-ΥπΕΠΘ έρχεται μέσω ΣΕΠΕΔ - Ειδικού Γραμματέα. «Ειδικός-Ειδική-Ειδικό»: είναι ό,τι πρέπει αυτό το επίθετο. Τι είναι η «καλλιτεχνία» στην παιδεία; Ειδικό μάθημα. Τι είναι η «μουσική» στην παιδεία; Ειδικό μάθημα. Τι είναι τα «Μουσικά Σχολεία» και τα «Καλλιτεχνικά Σχολεία»; Ειδικά Σχολεία. Ποιος ασχολείται μ’ όλα αυτά; Ο Ειδικός Γραμματέας Πρωτοβάθμιας & Δευτεροβάθμιας Εκπ/σης του ΥπΕΠΘ. Πού κατατάσσονται τα μουσικά μαθήματα στις εισαγωγικές προς την τριτοβάθμια; Στα Ειδικά μαθήματα. Πώς χαρακτηρίζονται τα μη μουσικά μαθήματα των μουσικών σχολείων; «γενικά μαθήματα». Τι είναι ο «πολιτισμός» στην παιδεία; Μμμ, εδώ συναντάμε δυο εκδοχές: α) κάτι ξεχωριστό από τη «γενική» παιδεία, άρα ειδικό («παιδεία και πολιτισμός»), β) κάτι που ταυτίζεται (παιδεία = πολιτισμός). Το τελευταίο -δια της υπερβολής του- ηχεί αισιόδοξα, ουδέποτε όμως εξηγείται επαρκώς σε κυβερνητικό επίπεδο, αλλά και δεν αναζητείται, θεωρούμενο ως αυτονόητο. Πόσο αυτονόητη είναι όμως η υπαγωγή της Παιδείας στο Υπουργείο Πολιτισμού και ποιες οι αρμοδιότητες του τελευταίου στην παιδεία (έμμεσες και άμεσες); Και αν η παιδεία ταυτίζεται με τον πολιτισμό, τότε γιατί να «συνδεθεί» ο ένας τομέας με τον άλλο; Αφού λοιπόν απουσιάζει μια επίσημη και πειστική εξήγηση για τη σχέση παιδείας-πολιτισμού, όλα καθορίζονται κατά το δοκούν σε επίπεδο σχολικής μονάδας, άντε διευθύνσεως, έστω περιφέρειας, πάντα όμως με προσωπικό-ευκαιριακό και όχι θεσμικό τρόπο. Πώς αλλιώς εξηγείται η αναφορά της «δωρεάν» μεταφοράς και σίτισης των μαθητών ως βασικού χαρακτηριστικού ενός Μουσικού Σχολείου; Πώς αλλιώς εξηγείται το γεγονός ότι βασικό μεθοδολογικό στόχο των Μουσικών Σχολείων αποτελεί η «από νότες» και όχι η «προφορική» εκμάθηση της μουσικής; Πώς αλλιώς εξηγείται το γεγονός ότι ως ένα από τα κύρια επιτεύγματα ενός Μουσικού Σχολείου αξιολογείται η επίσκεψή του στο Σάλτσμπουργκ; (τα τελευταία σε επίπεδο διεύθυνσης σχολικής μονάδας). Πόσο μακριά μπορούμε ως χώρα να πάμε τη μουσική παιδεία μας με τέτοιες αντιλήψεις και πόσο καλά να σταθούμε στο ανταγωνιστικό «ευρωπαϊκό» περιβάλλον, το οποίο πάντα και παντού αναφέρουμε ως πρότυπο;

Αν κανείς ερευνήσει τη μελωδοραματική κατάπτωση από αρκετή χρονική απόσταση και αναζητήσει το «ουδέν κακόν αμιγές καλού», το παράπλευρο κέρδος (που λέμε στην παγκοσμιοποιημένη διάλεκτο) πού θα το συναντήσει; Στη διαπίστωση ότι το μαθητικό δυναμικό εμφανίζεται αναπάντεχα υγιές; Στο διαρκές αίτημα των καθηγητών για επανεξέταση της «στείρας γνώσης» και αύξηση του «πολιτισμού» στην παιδεία; Ή μήπως στην τραγική επιβεβαίωση της αντίφασης: «Παιδεία = Πολιτισμός», «Παιδεία = δεν έχουμε χρόνο και πόρους για Πολιτισμό»;

Τι αναδεικνύει το ρεπορτάζ της ΕΤ3 καθώς η κάμερα του Μελωδοράματος γυρίζει από σχολείο σε σχολείο; Πρώτον: την καθολική αίσθηση πως ο «κορμός» της παιδείας είναι βαρετός, επειδή αποτελεί συσσώρευση πληροφοριών, τεχνική εκπαίδευση, αποξηραμένη γνώση, («ύλη» και ποσοτική αποτίμηση) όλα αυτά στην πιο καθοριστική ηλικία που πλάθεται ο χαρακτήρας, η προσωπικότητα του ατόμου. Όλοι συμφωνούν πως από το «αναλυτικό πρόγραμμα» λείπει το μορφωτικό στοιχείο που δίνει στον αυριανό πολίτη αυτό που η λέξη σημαίνει: τη μορφή. Δεύτερον: Η μουσική, το θέατρο, ο χορός, η ζωγραφική είναι εκείνα τα «άκρως απαραίτητα» διδακτικά αντικείμενα, αυτά που καθορίζουν το γενικό μορφωτικό επίπεδο, άρα, καλώς (;!) διατηρούνται στα «δευτερεύοντα μαθήματα», στα «πέρα από το ωρολόγιο πρόγραμμα», στα «πολιτιστικά προγράμματα», στις «καινοτόμες δραστηριότητες», στο «κρυφό πρόγραμμα», στα 'εάν και εφ' όσον', στα προαιρετικά, στα εκ του περισσού δηλαδή. Έχουμε εδώ την δυναμική επιβεβαίωση ότι το σχολείο αποτελεί μια προεπαγγελματική κατάρτιση, έτσι ώστε το «επί πλέον» πολιτιστικό στοιχείο που βλέπουμε να προστίθεται στην εκπαίδευση -όπως το τυρί στα μακαρόνια- να αποτελεί και άλλοθι της κακής κατάστασης (σχολείου τε και μουσικής) και στοιχείο κυβερνητικού κομπασμού. [Μήπως το ίδιο δε γίνεται και στην «περιβαλλοντική εκπαίδευση»; Πού πρέπει να μαθαίνουμε τη σχέση μας με το περιβάλλον; Μόνο σε ειδική-προαιρετική δραστηριότητα;]. Η θριαμβική αναγγελλία του σχολείου της «δημιουργίας», σημαίνει και ταυτόχρονη παραδοχή της χρόνιας αποτυχίας μας στον κορμό της παιδείας. Πού εδράζονται οι ευθύνες γι' αυτήν; και συνεπακόλουθα, πού είναι οι αλλαγές στον κορμό; Ο πλήρης παραλογισμός είναι το γεγονός ότι αντί να ενσωματώνουμε στην παιδεία μας όσα χαρακτηρίζουμε «πρωτεύοντα», καταδιωγμένοι από προκαταλήψεις, εμμονές, τύψεις ή άγνοια, αυτοθαυμαζόμαστε τελικά που τα προσφέρουμε στο πρόγραμμα “plus”. Προς τι τόσος ζήλος, τόση αγωνία από την πολιτεία να δείξει πόσο καλή δουλειά γίνεται στα σχολεία μας, να ανατρέψει τη γκρίζα εικόνα, επεμβαίνοντας όχι στο κύριο αλλά στο παράπλευρο, χρησιμοποιώντας όχι αυτά που προκρίνει ως βασικά αλλά αυτά που χρηματοδοτεί και ελέγχει λιγότερο; Πότε θα περάσουμε από το σχολείο της «ύλης» στο σχολείο της «ενέργειας»; ...Τι ολοκληρώνει το πάζλ; Η εκμετάλλευση του ανθρώπινου δυναμικού που διψά για μόρφωση ή διψά για προβολή και η ενίσχυση κάθε πελατειακής σχέσης: πολιτείας-γονέων, γονέων-καθηγητών, καθηγητών-μαθητών, πολιτείας-καθηγητών, πολιτείας-μαθητών, (ακόμα και) γονέων-μαθητών.

«Έλα μωρέ!» ακούγονται κάποιοι να φωνάζουν, το ξέρουμε ότι τελικά δεν είναι (δεν θεωρείται) σημαντική η μουσική και τα λοιπά που αναφέρεις μέσα στην παιδεία. Ποιο λοιπόν είναι το ζήτημα; Το «αν το ξέρουμε», ή αν δεκαετίες τώρα «προσποιούμαστε πως δεν το ξέρουμε»; Γιατί πατάμε πάντα σε δυο βάρκες; Γιατί δεν έχουμε την ευθύτητα να εκπαραθυρώσουμε τελείως τη μουσική από τα σχολεία, μαζί και τα θέατρα, τους χορούς και τις ζωγραφικές που μας τρώνε πολύτιμο χρόνο κατά την υλοποίηση των υψηλών στόχων της παιδείας μας; Επαγγελματική-εξειδικευμένη εκπαίδευση δεν είναι το ζητούμενο; Προς τι «τα τραγούδια και οι χαρές»; Προς τι οι διεπιστημονικές και διαθεματικές κολυμβήθρες του Σιλωάμ; Μεγάλη κουβέντα ανοίγει.., εδώ που το πράγμα πάει να κλείσει. Ας το συνοψίσουμε λοιπόν: αφού η μουσική είναι άκρως σημαντική, έτσι όπως συνηθίσαμε να λέμε, έτσι όπως κάπου ακούσαμε, διαβάσαμε και δεν το πολυκαταλάβαμε, μπορούμε:

Να την εγκαταλείψουμε οριστικά στην «καλή προαίρεση», στο «μεράκι», στο «κρυφό πρόγραμμα» του σχολείου, στην επαγγελματική κατάρτιση, στο άλλοθι της καλλιτεχνικής επιτροπής, σε όσους την ορίζουν επιστημονικά, δημιουργικά, περιφερειακά, υπηρεσιακά, διευθυντικά, νομαρχιακά, στη διάθεση παντός χορηγού, σε δυο υπουργεία -τελικά- για καλύτερη εποπτεία, για σίγουρη σύνδεση του πολιτισμού με την παιδεία, για την υλοποίηση του στόχου: «ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ & ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ».

Να επιδοκιμάσουμε τους προϊσταμένους και τους σχολικούς συμβούλους που υποστηρίζουν τη μετατροπή της σχολικής αίθουσας σε κερκίδα, που πιστεύουν ότι από τα σχολεία μας έλειπε η «επιβράβευση μαθητών και καθηγητών», που ευχαριστούν τους μαθητές επειδή αυτοί εκφράζονται, που ορίζουν τις κατηγορίες μουσικού ύφους με εμπορικά κριτήρια, που συμφωνούν ότι η μουσική πρέπει δια τηλεφώνου να ψηφίζεται, που πιστεύουν ότι στόχος της μουσικής παιδείας είναι η δόξα και η επαγγελματική εξασφάλιση, που χρησιμοποιούν τη δημόσια θέση και την υπηρεσιακή οδό προς ίδιον όφελος, που επιβάλλουν τον κατακερματισμό της προσωπικότητας του μουσικού/δασκάλου σε φέτες (ύψιστο παιδαγωγικό παράδειγμα προς μίμηση), που μιλούν για «ήθος» μέσα σε ακροατήρια τα οποία δέχονται ομοβροντίες αήθειας.

Να καταδιώξουμε επίσης όσους «από πολύ ψηλά», «μίζερα», «κακοπροαίρετα», επεμβαίνουν με ενοχλητικό-αλαζονικό τρόπο υπέρ του Κλειστού Σχολείου, όσους παρενοχλούν ορισμένες καινοτόμες δράσεις ΥπΕΠΘ-ΕΡΤ και την ελεύθερη διακίνηση των ΕΣΕΜΕΣ, όσους αντιδημιουργικούς υποστηρίζουν το παράλογο δικαίωμα των γονιών στη μέριμνα του παιδιού τους, όσους ενίστανται για την ανταποδοτικότητα και τη νομιμότητα του λογαριασμού της ΔΕΗ, όσους ανώνυμα αγανακτούν με την εμπέδωση της ψυχολογίας του όχλου στο μαθητικό δυναμικό, όσους δειλούς εμποδίζουν την καταχώριση του ΥπΕΠΘ και των υπηρεσιών του σε λίστες εμπορικών χορηγών.

ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΕΤ3 προς ΜΑΘΗΤΕΣ

ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

και

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΕΤ3 – MIA ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ/ΑΝΑΛΥΣΗ

ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

και

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ

ΕΤ3 προς ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΠΑΙΔΕΙΑ

και

ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ

ΥπΕΠΘ - ΣΕΠΕΔ

 

Η σελίδα του ΣΕΠΕΔ

ΝΕΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Μήνυμα του Υπουργού Εθνικης Παιδείας και Θρησκευμάτων

e-emphasis

Μήνυμα του Υπουργού Εθνικης Παιδείας και Θρησκευμάτων

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ & ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ

Μήνυμα του Υπουργού Πολιτισμού

Αφού λοιπόν είναι τόσο σημαντική «η μουσική», τόσο σημαντικό «το θέατρο» και γενικά «ο πολιτισμός» -έτσι δεν λένε αυτοί οι παράγοντες της παιδείας, αλλά και άλλοι αφανείς- γιατί δεν εισηγούνται να ενσωματωθεί το «κρυφό πρόγραμμα» του σχολείου στο φανερό; Αφού «δημιουργικό» είναι μόνο ένα τέτοιο «ανοιχτό σχολείο», κι αφού «ανοιχτό» δεν σημαίνει εκτεθειμένο στα ίδια συμφέροντα, τότε γιατί να μην ανοίξουμε και το υπόλοιπο ώστε να επεκταθεί η «δημιουργικότητα»; Αφού υπάρχουν τμήματα πολιτιστικών θεμάτων στα γραφεία των διευθύνσεων, γιατί να μη δημιουργηθούν και τμήματα φιλολογικών, βιολογικών και λοιπών θεμάτων; Αφού ξέρουμε τι χρειαζόμαστε, γιατί δεν το ενσωματώνουμε στην παιδεία, γιατί δεν επεμβαίνουμε στη στόχευση προς την κατεύθυνση του ανθρωπιστικού ιδεώδους;

Γιατί άραγε τα Μουσικά Σχολεία ανήκουν μαζί με τους Καλλιτεχνικούς Μαθητικούς Αγώνες στο ίδιο γραφείο του ΥπΕΠΘ, δηλ στο ΣΕΠΕΔ; Γιατί η μόνη διάταξη που ψήφισε η τελευταία Βουλή για τη μουσική παιδεία βρισκόταν στα ψιλά της επαγγελματικής κατάρτισης; Τι δείχνουν όλα τα προηγούμενα; Ότι ενδιαφέρονται οι τελευταίες κυβερνήσεις για τη μουσική παιδεία πέρα από την επαγγελματική διάσταση; Και πόσο επιτυχώς επιτελούν την τελευταία; Και τι είναι τέλος πάντων αυτή η επαγγελματική διάσταση της μουσικής, είναι υπερσύνολο της μουσικής που έχει ανάγκη η παιδεία;

Κέρδος παράπλευρο, μελωδοραματικό: μια ολοκληρωμένη απόδειξη ότι επί των έως σήμερα κριθέντων πολιτικών προθέσεων, η τομή πολιτείας και μουσικής παιδείας είναι το κενό σύνολο. Γιατί; Μα επειδή εμείς το θέλουμε ή/και εμείς το ανεχόμαστε.

Στέργιος Ζυγούρας

Νοέμβριος 2007

Τα αρχεία βίντεο είναι κωδικοποιημένα σε μορφή DivX

Συναφή θέματα

Τομή Παιδείας και Μουσικής - Μια διερεύνηση της προοπτικής των Μουσικών Σχολείων

Ακαδημία Τεχνών - Ανακοίνωση Ίδρυσης

Ίδρυμα «Ευάγγελου Παπαθανασίου»

Η Ελληνική Πολιτεία ως φορέας «Καλλιτεχνικής» Παιδείας - Το ζήτημα της Μουσικής

Συζήτηση στη Βουλή για τα Μουσικά Σχολεία (βίντεο) Α (70 ΜΒ)   Β (28 ΜΒ)   Γ (100 ΜΒ)

Ο κατά ΥπΠΟ «Πολιτισμός» (βίντεο)  Α (4 ΜΒ)   Β (2 ΜΒ)   Γ (2 ΜΒ)

«Μεγάλα» αντί «Τυπικά» μαθητικά Χριστούγεννα για να χωρέσουν πολλά χάπενιγκ

Επιχειρηματικά συμφέροντα και δημόσιο σχολείο

Τα Μουσικά Σχολεία στην Ελλάδα μέσα από κριτικά κείμενα και ντοκουμέντα

Κεντρική Σελίδα